Loefjesland

English version

Priscilla introduces the village and its inhabitants.

In the beginning I felt a bit strange being a fairy among all these Loefjes and Liefjes. Considering that Loefjes and fairies are very similar in height you might think that we are of the same race. Fairies however do have wings and are a lot closer to nature. Loefjes are closer to leprechauns with the difference that Loefjes do not have facial hair growth. When I first came here I had to get used to all the boys’ names ending on “loef” and the girls ending on “lief”. Also their coloured hat system appeared kind of strange to me. Loefjes and Liefjes do wear hats in a colour indicating gender and age group. The colours are as follows:

0 until 5 years both genders : white

6 until 11 years girls: light blue

6 until 11 years boys: light green

12 until 17 years girl: dark blue

12 until 17 years boys: dark green

Girls over 17 years: pink

Boys over 17 years: red

If you were wondering if I do wear a hat although I am not a Liefje. Well yes as long as I am within the borders of Loefjesland I do since I do live here and I did marry one of them. I do respect their rules and do my job. The only thing I wanted is that my children could have a name that didn’t include the suffix “loefje” or “liefje” since they would not be 100% Loefjes. As you have read I married Karloef who I still love as much as the day I met him as clumsy as he appeared when he first talked to me. I’m still proud that he chose me even though he could have easily went for girls prettier or smarter than me. We were blessed with two wonderful children. Our son Maxime was the first. He does look a lot like my Karloef, except for the wings. And although Maxime does have wings and can fly he is has the mentality of a Loefje 100%. If he did have some fairy blood in his veins he never showed any interest in exploring them. Given the fact he hates high heights he hardly ever uses his wings. He is too much of a technician to go an adventure. That might sound a tad boring to all the story lovers out there. Fortunately for you his little sister is totally different.

Kannelijntje’s life had been hanging on a fragile wire when she was just born. I prayed to the good God it came good and I would do my utmost best to give her a normal life even if she was small, cripple legged and without wings. But Kanenlijntje grew strong and with the help of a wonderful doctor we were able to get Kannelijntje’s legs straight. After a big adventure in which she developed her true fairy abilities and proved to be incredibly brave (much braver than I could ever be) she was rewarded with big purple butterfly wings. It’s such a joy to the eyes when you see her flying so happily in the air free as a bird. It is such a relief after many years of her crying saying she could never be a real fairy because of having no wings despite she could make honey from flower’s pollen and fairy dust from nectar just like all other fairies can. You do know what fairy dust can do to you right? Indeed, it makes you fly! And yes sometimes I do have to warn Kannelijntje if she wants to share the pleasures of flying with her friends. So far no accidents happened though. So yes I have my hands full with her but I cannot watch her all the time. And that she often gets herself in trouble (oh how much does that remind me of myself when I lived in Feritopia) she has her heart in the right place. Look at it positively, because she does make sure this place stays lively. Her good friend Loreliefje (a real sweetheart) is never far away to join in the fun.

You might wonder where Loefjesland is situated. Of course I can’t tell you because than this place would be overrun by big creatures and our little peaceful would be wiped off the world. Let’s just say it lies in a big forest called the “Whispering Woods”. Our houses do very much look like normal cabbages made from stone and wood round in shape with a living room downstairs and our bedrooms upstairs. Some families such as Loreliefje’s family also have an attic. We even have a chimney on top of our roofs. Out of that chimney sticks a violet. This flower can change of colour depending of the family situation under the roof. This is what the different colours can be and what they stand for:

White: single (s)

Blue: married but no children (yet)

Light purple: married with one child

Deep purple: married with two or more children

Red: married with children but children already left the house

Yellow: work houses

So yes the violets could change from colour depending on how the family situation changed. Except for giving this kind of information violets also offered huge protection to us. You think how such little flowers can protect a whole village? Although very few big creatures ever found Loefjesland we always have to remain cautious and be prepared for the dangers from outside. With the shout “Aloef Alief Aloef Alief” we could make our houses disappear so the invaders could only see the violets that stick out from our chimneys. Those who dare to touch the violets will leave with tail between its legs. Touching a violet gives them such a shock throughout the whole body that they really would not try to have another go. You people would call it an electrical shock, that’s what it feels like. By saying our shout again we reverse the result and our houses become visible again.

Well you did notice there are work houses too. Of course if we would not work, there would be no food. If everyone just did what he or she liked there would be chaos. That’s why our mayor coupling stipulated that we had a job on a rotational basis. That means we can do one job for a few days and another job another few days. That means most of us combine two jobs. I for example do work in the laundry and also in the clothing house. At the laundry all of the dirty clothes while at the clothing house we repair clothes and also make new ones for the families. For that we use cotton, flax and petals. I’m proud to say that I have learned the women make dresses from petals. So whenever I see a girl walking in one of the petal dresses I made I have a huge smile on my face. My daughter does not want to wear anything else than petal dresses, a trait she clearly got from me. Some of us do only have one job like our village doctor Tantalief, a fantastic woman who made sure that both my children came to this place healthy. My son and hubby also have only one job working in the woodwork house where machines and furniture are made, repaired or refined. So what else do we have? We do have a bakery where bread is made. We also have a water mill where floor is made from grain. We also have a huge storage pit for food we conserve fruits and vegetables. This food is distributed over the families weekly according to the family situation. Of course we need to drink too so we do have a brewery where juices are made from the fruits we harvest being strawberries, blueberries, blackberries, red berries, raspberries and cherries. There is also a school where our children (from the age of 7 until 16) learn the necessary things such as reading and writing, general knowledge and of course about nature. The latter is the favourite subject of my daughter. They don’t learn a profession at school, but can form an idea about what they would like to do with their life later on and find out what they are good at. Once they turn 17 they can try all the jobs that interest them to find out what they might want to do. Children and babies younger than 7 can be watched and taken care of at the nursery when their parents are both out of working. This is a place where I see my daughter work as she loves children.

Our village is pretty much enclosed by bushes bearing fruits on the east side, crops (corn, flax, cotton) on the north side and vegetables on the west side such as carrots, peas, beans, salad, radishes and all kinds of cabbage. Since the goddess of fertility Demeter has a soft spot for us all these fruits, vegetables and crops are on human size so we would never starve. In each corner of our village there is also a big tree. In the top right corner there is the chestnut tree, bottom left the hazelnut tree, top left the apple tree and bottom right the cherry tree. To gather all these kinds of big food we need to mobilize the whole village when it is harvesting time. To transport the fruits, vegetables etc we make use of tilt wagons. Although my son does his best finding ways to mechanize and motorize these vehicles we still make use of animals which can pull the wagons forward. The favoured animals we use for this are ferrets, weasels and badgers. As you may or may not know we are able to talk to animals both Loefjes and fairies. And when collecting fruits from trees we use ladders to climb them. Being able to fly comes in handy here.

To the south of the village there is the river the Fandanga. Although this river is very broad and deep at certain places, here it’s at its smallest and shallowest with a bridge over it leading to the Whispering Woods. North from the village there is big cave with plenty of ore. The miners working thee get iron out of it from which we can make tools for in our workplaces, kitchens or as cutlery. West from the village there is the Vondelplas. It is a big pool where we get water from for in our drinks, to wash ourselves, to do our laundry, to cook and to do the dishes. To save water from the pool in periods of drought we use rain water. All the houses therefore have a rain barrel. And my favourite place (and also the favourite of my daughter) lies east of the village, namely the flower field. It doesn’t need much explanation I guess. You have got numerous kind of flowers and plants growing there (and not to forget a lot of insects). Not really useful was the first reaction of the Loefjes until I came here and showed them the pleasure of nectar and honey. I have tried to teach how they could make honey from nectar and water but that didn’t work out. Apparently it is a quality only bees and fairies possess. And at one moment some fairies came to populate the flower field which are now good friends with the Loefjes. But more about them in the stories.

Well I guess that is pretty much everything you need to know about Loefjeland. If there is something I forgot my daughter will reveal it to you in one of her adventures. Adventuring is not for me any more so I hope you don’t mind I give the word to Kannelijntje now. She will be excited to tell you the adventures she experiences with her friends.

Nederlandse versie:

Priscilla stelt het dorp en zijn inwoners voor:

In het begin voelde ik me een beetje raar als elfje tussen al deze Loefjes en Liefjes. Aangezien Loefjes en elfjes overeenkomen in lengte zul je misschien denken dat we van hetzelfde ras zijn. Elfjes hebben echter vleugeltjes en staan nog dichter bij de natuur. Loefjes zijn meer als kabouters met het verschil dat Loefjes geen gezichtsbeharing hebben. Toen ik hier kwam moest ik het gewoon worden dat de namen van alle jongens eindigden op “loef” en die van de meisjes op “lief”. Ook hun systeem van gekleurde mutsen vond ik een beetje vreemd. Loefjes en Liefjes dragen mutsjes in de kleur die hun geslacht en leeftijdsgroep aangeeft. Dit zijn de kleuren:

0 tot 5 jaar voor beide geslachten: wit

6 tot 11 jaar meisjes: lichtblauw

6 tot 11 jaar jongens: lichtgroen

12 tot 17 jaar meisjes: donkerblauw

12 tot 17 jaar jongens: donkergroen

Meisjes boven 17 jaar: roze

Jongens boven 17 jaar: rood

Je vraagt je misschien of ik ook een muts draag hoewel ik geen Liefje ben. Ja dat doe ik zolang ik tenminste binnen de grenzen van Loefjesland ben. Ik woon hier immers en ben ook met een Loefje getrouwd. Ik respecteer hun regels en doe mijn werk. Het enige wat ik verlangde is dat mijn kinderen een naam kregen die niet het achtervoegsel “loefje” of “liefje” omdat ze geen 100% Loefjes zouden zijn. Zoals u misschien weet ben ik met Karloef getrouwd van wie ik nog steeds zoveel hou als de dag dat ik hem tegenkwam ook al was hij zo onhandig toen hij voor het eerste tegen me sprak. Ik ben nog steeds trots dat hij mij verkoos boven al die mooie Liefjes. Er waren vast en zeker meisjes tussen die mooier en slimmer waren dan ik. We werden gezegend door twee fantastische kinderen. Onze zoon Maxime was de eerste. He lijkt veel op mijn Karloef, op de vleugels na. En hoewel Maxime vleugels heeft en kan vliegen, heeft hij de mentaliteit van een Loefje. Als hij al elfjesbloed in zijn aderen zou hebben dan heeft hij nooit interesse getoond om ze te ontdekken. Gezien hij helemaal niet van grote hoogtes houdt gebruikt hij zijn vleugels zelden. Hij is teveel technicus om op avontuur te gaan. Dat klinkt misschien saai voor alle verhalenliefhebbers. Gelukkig voor jullie is zijn kleine zusje helemaal anders.

Kannelijntjes leven heeft echt aan een zijden draadje gehangen toen ze net was geboren. Ik heb tot de goede God gebeden dat het goed kwam en dat ik haar een normaal leven zou geven ook al was ze klein, had kreupele benen en geen vleugels. Maar Kannelijntje sterkte aan en met de hulp van een fantastische dokter hebben we haar beentjes recht gekregen. Na een groot avontuur waarin ze haar elfjeskrachten ontdekte en zich heel dapper toonde (veel dapperder dan ik ooit zou kunnen zijn) werd ze beloond met grote paarse vlindervleugels. Het is zo een plezier voor de ogen om haar nu zo vrolijk in de lucht te zien vliegen vrij als een vogel. Het is zo een opluchting na zoveel jaren van gehuil dat ze zich geen echt elfje voelde, hoewel ze van nectar honing kon maken en elfjesstof van stuifmeel. Je weet toch wat elfjesstof met je kan doen hé? Inderdaad, je gaat ervan vliegen! En soms moet ik Kannelijntje wel eens waarschuwen als ze de geneugten van het vliegen wil delen met haar vrienden. Tot dusver zijn er nog geen ongelukken gebeurd. Ik heb dus mijn handen vol met haar, maar kan haar niet de hele tijd in het oog blijven houden. En dat ze zichzelf wel eens in de nesten werkt (en zo was ik vroeger ook) is niet zo erg, want ze heeft haar hart op de juiste plaats. Ik bekijk het positief, want dankzij haar blijft dit plaatsje levendig. Haar goede vriendin Loreliefje (een echte schatje) is nooit ver weg om samen met mijn kleine meisje op avontuur te gaan.

Je vraagt je misschien af waar Loefjesland ligt. Dat kan ik je natuurlijk niet vertellen, want dan zou deze plaats overspoeld worden door grote wezens en ons vredevol plekje zou weggeveegd worden. Het ligt in een groot woud dat men het “Wisperende Woud” noemt. Onze huisjes zien er uit als normale hutjes gemaakt van hout en steen rond van vorm met een leefruimte onder en onze slaapkamers boven. Sommige families zoals die van Loreliefje hebben een zolder. We hebben ook een schoorsteen op onze daken. Uit iedere schoorsteen steekt een viooltje. Deze bloem kan van kleur veranderen afhankelijk van de familiesituatie onder het dak. Dit zijn de verschillende kleuren en wat hun betekenis is:

Wit: vrijgezel (len)

Blauw: getrouwd koppel maar geen kinderen (nog niet)

Lichtpaars: getrouwd koppel met één kind

Donkerpaars: getrouwd koppel met meerdere kinderen

Rood: getrouwd koppel maar de kinderen hebben het huis reeds verlaten

Geel: werkhuisjes

Behalve dat de viooltjes van kleur kunnen veranderen naargelang de wijzigende familiesituatie, bieden ze ons ook veel bescherming. Je vraagt je natuurlijk af hoe zo een kleine bloempjes een heel dorp kunnen beschermen? Hoewel er maar weinig grote wezens Loefjesland hebben gevonden moeten we altijd voorzichtig blijven en voorbereid zijn voor gevaar van buitenaf. Met de kreet “Aloef Alief Aloef Alief” kunnen we onze huisjes doen verdwijnen zodat voor de nieuwsgierigen enkel nog de viooltjes te zien krijgen. Diegene die deze viooltjes durft aan te raken zal gauw maken dat ie wegkomt. Zo een viooltje aanraken geeft hen immers zo een geweldig schok door hun hele lijf dat ze het geen tweede keer durven proberen. Jullie mensen zullen het een elektrische schok noemen, zo voelt het aan. Door onze kreet opnieuw te roepen keren we het resultaat om en worden onze huisjes opnieuw zichtbaar.

Je hebt vernomen dat er ook werkhuisjes zijn. We zouden niet zonder deze huisjes kunnen, want dan zou er ook geen eten zijn. Als iedereen deed waar ie zin in had, zou het chaos zijn. Dat is waarom onze burgemeesterkoppel heeft beslist dat we een beurtrol hebben wat werk betreft. Dat wil zeggen dat we een job doen voor een paar dagen en een andere job voor nog een aantal dagen. Dat betekent dat de meeste onder ons twee jobs combineren. I werk bijvoorbeeld in de wasserij en ook het kledinghuis. In de wasserij worden alle vuile kleren gewassen terwijl we in het kledinghuis we kleren herstellen en ook nieuwe maken voor de families. Daarvoor gebruiken we katoen, vlas en bloemblaadjes. Ik ben trots om te zeggen dat ik de dames heb geleerd om jurken te maken van bloemblaadjes. Dus iedere keer als ik een meisje zie met één van de bloemetjesjurken die ik gemaakt heb, heb ik een grote glimlach op mijn gezicht. Mijn dochter wil trouwens niets anders dragen dan bloemtjesjurken, een trek die ze duidelijk van mij heeft.

Sommige onder ons hebben slechts één job zoals onze dorpsdokter Tantalief, een geweldige vrouw die ervoor gezorgd heeft dat mijn beide kinderen gezond ter wereld zijn gekomen. Mijn zoon en echtgenoot hebben ook maar één job en werken in het houtatelier waar machines en meubilair wordt gemaakt, hersteld of verbeterd. Wat hebben we nog? We hebben een bakkerij waar er brood wordt gebakken. We hebben ook een watermolen waar graan tot meel wordt vermalen. We hebben ook een grote opslagplaats voor voedsel waar we groenten en fruit bewaren. Deze voeding wordt wekelijks over de families verdeeld naargelang de gezinssituatie. Natuurlijk moeten we ook drinken, dus hebben we ook een brouwerij waar sap wordt gemaakt van de vruchten die we oogsten zoals aardbeien, bosbessen (blauwe bessen), rode bessen, braambessen, frambozen en kersen. Er is ook een school waar onze kinderen (vanaf de leeftijd van 7 jaar tot 16) de nodige dingen leren zoals lezen en schrijven, rekenen, algemene kennis en natuurlijk ook over de natuur. Dat laatste is het favoriete vak van mijn dochter. Ze leren geen beroep op school, maar krijgen wel een idee van wat ze later in hun leven willen doen en waarin ze goed zijn. Eens als ze 17 zijn kunnen ze alle jobs proberen die hun interesseren zodat ze er achter kunnen komen wat ze willen doen voor de rest van hun leven. Baby’s en kinderen jonger dan 7 worden verzorgd in de crèche als hun ouders uit werken zijn. Dit is een plaats waar ik mijn dochter misschien zie werken later omdat ze gek is op kinderen.

Ons dorp is zowat helemaal omgeven door struiken die vruchten dragen aan de oostkant, gewassen (graan, vlas en katoen) aan de noordkant en groenten aan de westkant zoals wortelen, erwten, bonen, sla, radijsjes en allerlei soorten kool. Omdat de godin van de vruchtbaarheid Demeter een boontje voor ons heeft zijn al deze vruchten, groenten en gewassen op mensenformaat zodat we nooit zullen verhongeren. In elke hoek van ons dorp is ook een grote boom die vruchten draagt. In de rechterbovenhoek is er een walnotenboom, linksonder de hazelnotenboom, linksboven de appelboom en rechtsonder de kersenboom. Om de grote vruchten moeten we bijna het hele dorp mobiliseren als het oogsttijd is. Om de vruchten, groenten enz te vervoeren maken we gebruik van huifkarren. Hoewel mijn zoon zijn best doet om deze voertuigen te motoriseren en mechaniseren doen we nog steeds beroep op dieren om deze karren voort te trekken. De dieren waarvan we vooral gebruik maken zijn fretten, wezels en dassen. Zoals je wel of niet weet kunnen we met dieren praten zowel Loefjes als elfjes. Als we vruchten van bomen moeten plukken, gebruiken we ladders om er in te klimmen. Kunnen vliegen is in zo een geval wel handig.

Ten zuiden van het dorp ligt de rivier de Fandanga. Hoewel de rivier erg breed en diep is op bepaalde plaatsen,  is deze om zijn smalst en ondiepst met een brug erover die naar het Wisperende Woud leidt. Ten noorden van het dorp is er een grote grot met heel veel ijzererts. De steenkappers die er werken halen er ijzer uit waar we werktuigen van maken voor in onze werkhuisjes alsook bestek en ketels voor in de keuken. Ten westen van het dorp is er de Vondelplas. Het is een grote vijver waar we water vandaan halen voor in onze drank, om ons te wassen, de was en de vaat te doen en om te koken. Om water uit de plas te sparen in periodes dat het droog is gebruiken we regenwater. Alle huizen hebben een regenton staan. En mijn favoriete plaats (en die van mijn dochter) ligt ten oosten van het dorp, met name het bloemenveld. Dit behoeft weinig uitleg, denk ik. Je hebt er vele soorten bloemen en planten (en niet te vergeten vele soorten insecten). Eerst zagen de Loefjes het nut niet in van deze plaats totdat ik hun het genot toonde van nectar en honing. Ik heb hen proberen te leren om van nectar en water honing te maken, maar dat lukte niet. Blijkbaar is het een eigenschap die enkel bijen en elfjes bezitten. En op een gegeven moment kwamen er nog andere elfjes het bloemenveld bevolken die nu goed bevriend zijn met de Loefjes. Maar meer over hen in de verhalen.

Ik denk dat dit ongeveer alles is dat je moet weten over Loefjesland. Als er iets is dat ik vergeten ben, dan zal mijn dochter het wel aan jou onthullen in een van haar avonturen. Avonturen beleven is niets meer voor mij dus ik hoop dat je het niet erg vind als ik het woord nu geef aan mijn dochter, Kannelijntje. Ze staat te popelen om jullie haar avonturen te vertellen.