Games in Loefjesland

A little story about games played in Loefjesland...

It was a sunny day in Loefjesland. The kids were happy because there was no school. It was one of those days to play games outside with your friends. Kannelijntje, Loreliefje and Yonie were all there. Because there were too many children to play hide and seek, and there was not enough space to play tag, they opted to play skipper. Maybe you know how the game is played? It goes as follows: one kid is the skipper standing in the middle between two borders which is the sea. The other children are the boats who must try to cross the sea but they have to stick to the rules that the skipper lays upon them. When the skipper thinks a person does not follow his rules he can tag that person. The tagged person becomes skipper from the next crossing and the skipper becomes a boat. Afterwards the game is repeated just as long as anyone wanted to play the game.

The children created two borders. One border was near an apple tree and the other one near the field with crops which formed a waving sea of gold, green and silver (because of the cotton balls). The skipper was between those borders (into the sea), and was not allowed to cross them could only tag the boats that were in the sea. The skipper had to give the boats a chance to execute the mission he gave them. He could for example say they had to pretend to be a kind of animal of an object. He could ask them to do some kind of action like jumping, crawling, rolling etc. It was not always doing a task. Sometimes it was something that you did or didn’t have. The skipper could say that someone wearing a piece of clothing of a certain colour was or was not allowed to cross. The children had decided that crossing the sea from the apple tree to the crops meant doing an action. And the other way around meant something they had or had not. The children were playing the game for a while and sang a song before each crossing.

The skipper was Gerloef at the moment who let himself pretty voluntarily by Kannelijntje. The children had to go from the tree to the crops so that meant “do something”. Gerloef spoke: “You have to pretend to be a worm.” This caused for a gloomy face with many children especially the girls wearing a pretty dress. “Oh no, my pretty flower dress will get tears if I have to crawl over the ground.” Loreliefje said: “That’s not too bad. We can repair that. Our mothers can help us with that too. Come, let’s do it together!” Gerloef had to laugh when all children were crawling on their bellies and elbows over the ground. He kept an eye especially on Kannelijntje and Loreliefje. Yonie on the other hand went down on her knees and started to do somersaults. Of course this was totally wrong, but Gerloef was not looking at her. He kept looking at how Kannelijntje and Loreliefje were performing. He laughed even more and said: “Come on girls. Shakes those bums! When they reached the other side, Kannelijntje grumbled: “He really does this on purpose! Look how dirty my dress is now!” Loreliefje also tried to wipe the dirt from her own dress en said: “Well you’re not the only one. You do know he always tried to watch us.” Kannelijntje spoke: “And especially me! What will be next? Everyone who has wings cannot pass, right?” Gerloef had heard this and said: “That’s not a bad idea, Kannelijntje. But I will play if fair. Only the ones having butterfly wings may not pass.” Kannelijntje grumbled once more: “Haha very funny! I am the only one with butterfly wings.” That was right because Yonie was the only other fairy and she had wings like the ones from a bat.

Yonie said to Kannelijntje laughing: “Maybe we should swap wings?” Kannelijntje sighed: “Maybe you better do something to distract him instead of trying to be funny.” Yonie reacted fiercely saying: “Well I did try distracting him before but apparently he does not want to catch me. But don’t panic, I have an idea to outsmart him. You just stay here.” Meanwhile the other children started to cross. Loreliefje stood still hesitatingly. She wanted to help her friend, but didn’t know how. Gerloef was grinning at Kannelijntje while children were passing him. Yonie went to Loreliefje and whispered her something in her ear. Loreliefje crossed a bit later too. Gerloef didn’t glance at Loreliefjeand kept looking at Kannelijntje who was still standing behind the border together with Yonie. “You won’t escape me this time, Kannelijntje!” Gerloef said teasingly “I will count to five and than you have to come out.” Yonie whispered to Kannelijntje that she needed to stay behind her. Gerloef meanwhile had started counting. At the count of three, Yonie nudged Kannelijntje to go out. Kannelijntje placed a hand on the shoulder of Yonie and crossed the border staying behind Yonie.

Yonie halted when she was right in front of Gerloef and looked at him with a challenging look on her face. Kannelijntje made herself smaller hoping that Gerloef would not pay attention to her. Gerloef spoke angrily: “Go away Yonie! You are not allowed to form an obstacle!” Yonie laughed and spoke: “An obstacle that is in your way, you have to push it down.” “Push it down?” Gerloef said not understanding. “Yes, like this!” Yonie said and pushed him hard. Gerloef was a big boy who was not easy to bring out of balance. However Gerloef had not noticed that Tommelief was sitting behind him enrolled like a hedgehog. Gerloef stumbled and fell backwards on the ground. Quickly Yonie and Kannelijntje ran over to the other side. Loreliefje quickly returned to the sea helping Tommeloef on his feet again. After that they both helped Gerloef getting up. Gerloef was cursing loudly. “You are not hurt, are you?” Loreliefje spoke suppressing a laugh. “No!” Gerloef grumbled “Oh, just you wait. I will teach you all a lesson!” Yonie shouted at him: “Falling is good for your health, Gerloef! It makes you big and strong!” Kannelijntje didn’t say anything. She was not laughing like the other kids were. She was scared that Gerloef would pick even more on her now. Gerloef spoke: “Everyone who cannot fly may not pass! If you really want to cross, you have to fly for real!” The children were surprised. He should have been angry at the two fairies but he aimed his arrows at the other children. Yonie spoke to the other children: “Don’t panic, I have an idea.” Kannelijntje spoke: “Please Yonie, don’t say we are going to make him fall again. He is already very angry at us.” Yonie spoke: “No we will grab him and take him with us into the sky. That way he cannot touch the others.” Kannelijntje smiled and said: “I even have a better plan.” She ran towards the buttercups which were growing under the apple tree and gathered two. She gave one buttercup to Yonie who understood immediately what Kannelijntje wanted to do. Yonie spoke to the others: “Who is willing to fly?” No one said no to that.

Yonie and Kanneliijntje went up and started flying above the other kids. They got pollen from the flowers and rubbed them between their hands. It fell down on the children as fairy dust, looking like little golden stars. From the moment the dust touched their heads they went up slowly. By moving their hands and feet they were swimming through the air. It was as of they were flying without wings. Everyone loved this, except for Gerloef who was scolding at the others what a bunch of sharpers they were. Kannelijntje went flying right above him and dropped the last fairy dust on him. It just touched his head and up he went into the air. He shrieked and started crying for help loudly. When he was at the same height of Kannelijntje, he grabbed her. Kannelijntje: “Gerloef why are you holding me so tightly? You are not afraid are you?” Gerloef stuttered: “Afraid? I am not afraid. Well, maybe a tiny little bit. I can’t fall, can I?” Kannelijntje had to laugh again. Such a tough guy who was scared to fall. Otherwise he always had such a big mouth. “Sorry, that you were pushed to the ground.” spoke Kannelijntje “I really didn’t know that Yonie was going to do that.” I knew you would not do such a thing.” he said to her in a flattering voice “You are too sweet for that” Kannelijntje asked: “You really aren’t hurt?” Gerloef said: “No, or yes now that you mention it… I feel a bit pain in my back. Can you maybe rub my back a bit? You have such fine soft hands.” Kannelijntje went flying behind him and massaged his back. Gerloef visibly enjoyed this and gave directions all the time like ‘a bit lower or higher, a bit more to the left or to the right’. He spoke: “Now that you are busy, maybe you can massage my neck a bit too? It feels a bit stiff.” Kannelijntje sighed. She wished she never asked if he was hurt.

Yonie had also noticed that Gerloef was taking a bit too much advantage of the kindness of Kannelijntje and decided to intervene. She gestured that Kannelijntje needed to step aside, which Kannelijntje did. Gerloef didn’t notice that Yonie had taken the place of Kannelijntje. Yonie started to massage the back of Gerloef but she did it a bit harder. It didn’t take long before Gerloef reacted: “Not that rough, Kannelijntje. You did it so much better before.” Yonie spoke: “I will let you laugh a bit.” Immediately Yonie started to tickle Gerloef under his arms. Gerloef started to laugh hard: “Hahaha! Don’t do that! I can’t stand tickling!”

Want to know more? Just ask me :)

Kannelijntje in de klas (Nederlandse versie)

Een kort stukje over Kannelijntje en Loreliefje in de klas, dit gaat vooraf aan hun avontuur in het bloemenveld:

Het was vandaag een zonnige dag in Loefjesland. Jammer genoeg ontsloeg dat de kinderen niet om naar school te moeten gaan. Gelukkig werd er bij mooi weer buiten les gegeven. De schoolbankjes stonden dan buiten en niet in dat soms wel muffe klaslokaal. Aan ieder tafeltje zaten dan twee leerlingen elk op een krukje. Voor hen lag dan een schriftje waarin ze notities namen met behulp van dunne kooltjes (verbrande stukjes hout). In de school onderscheidden we drie leeftijdsgroepen die niet allemaal op hetzelfde moment les hadden. Er was de eerste leeftijdscategorie voor kinderen van zeven tot negen jaar, de tweede categorie van tien tot twaalf jaar en de derde en laatste categorie voor dertien tot vijftien jaar. Kannelijntje en Loreliefje zaten in de tweede klas. Omdat ze de beste vriendinnetjes waren, zaten ze natuurlijk naast elkaar. Meestal letten ze wel goed op, maar er waren zo van die dagen dat ze er echt geen zin in hadden. Vandaag was zo een dag en dat had vooral te maken met juffrouw Zoralief die haar lessen altijd zo saai maakte. Loreliefje was dan maar wat bloempjes beginnen tekenen in haar schriftje. Kannelijntje was zoals ze wel vaker deed beginnen wegdromen.

Kannelijntje keek naar boven naar die mooie blauwe lucht. Om de zoveel tijd zag ze vogels vrolijk fluitend heen en weer vliegen. Er waren merels, mussen, raven, eksters, kraaien, spreeuwen en nog veel meer. Dankzij haar mama herkende ze elke vogel, elk insect, elke struik, boom, plant en bloem. Alles wat ze moest weten over de natuur, kende ze door haar moeder. Haar moeder leek er haast alles over te weten. Ze was dan ook heel haar leven al een elfje. Ondanks dit moest Kannelijntje toch nog steeds les volgen over de natuur. Kannelijntje was wel blij dat ze buiten zaten. Als ze binnen zaten, was het al veel moeilijker om weg te dromen. Nu dat de zon lekker scheen, kon ze tenminste genieten van het kijken en luisteren naar vogels en insecten. Vooral het gezoem van de bijtjes klonk haar als muziek in de oren.

Haar aandacht ging echter meer uit naar de vogeltjes. Ze had voortdurend twee duifjes in het oog. Ze zag hen voortdurend takjes en gedroogd gras af en aan brengen. Dit was overduidelijk een verliefd koppeltje dat samen een nestje zou gaan bouwen. Als twee duifjes verliefd werden op elkaar werd dat tortelen genoemd. Daarom dat men wel eens sprak van tortelduifjes wanneer een verliefd Loefje en Liefje hand in hand gingen en elkaar lieve kusjes gaven. Het mooie was dat Kannelijntje één van die verliefde duifjes kende. Het mannetje heette Ferdi en kwam haar haast iedere ochtend met zijn vrolijke gefluit wekken. Toen hij nog een klein duifje was, was hij uit het nest gevallen. Hierdoor had hij één van zijn pootjes gebroken. Zijn ouders konden helaas niets meer voor hem doen. Kannelijntjes mama, Priscilla, had echter zijn gejammer gehoord en hem met zich mee naar huis genomen. Daar verzorgde ze zijn gewonde poot en voedde hem. Kannelijntje hielp haar mama daarbij en heeft op die manier veel geleerd over vogels. Kannelijntje had hem ook de naam Ferdi gegeven. Dankzij hem kon Kannelijntje ook het roekoe-geluid dat een duif kan maken perfect nabootsen.

Dankzij hun goede zorgen, groeide hij snel. Zijn ouders waren echter alweer verhuisd, waardoor ze Ferdi niet naar zijn echte ouders terug konden sturen. Het probleem was dat het tijd was voor Ferdi om te leren vliegen. Eens als hij volgroeid was, zou hij te zwaar zijn om het nog te kunnen leren. Priscilla had al een paar keer geprobeerd om hem het vliegen bij te brengen. Omdat Priscilla echter geen dierenelfje was, kon ze hem blijkbaar niet voldoende vertrouwen geven. Gelukkig kwamen Tiluca en Dendrona op bezoek. Tiluca, die een dierenelfje was, had zich toen over Ferdi ontfermd wat betreft de vlieglessen. Het had heel wat moeite gekost, maar ze slaagde er toch in om Ferdi te leren vliegen. Tiluca had ook enorm veel geduld en bleef altijd positief. Kannelijntje mocht haar daarom ook bijzonder graag. Dankzij Tiluca kon Ferdi nu vliegen als de beste. Tot op de dag van vandaag was hij de elfjes daarvoor nog erg dankbaar en dat liet hij blijken door Kannelijntje en haar familie ’s ochtends met een vrolijk roekoe roekoe te wekken.

Ferdi nam Kannelijntje en Loreliefje wel eens mee op zijn rug om hen de omgeving te laten zien zo van hoog in de lucht. Loreliefjes moeder wilde niet dat haar dochter dat deed omdat ze bang was dat ze eraf zou vallen. Maar als Kannelijntje er bij was, was er geen gevaar. Kannelijntje hield haar vriendinnetje immers goed vast en had ook nog haar vleugeltjes om Loreliefje desnoods achterna te duiken. Ferdi had hier vandaag geen tijd voor. Hij had immers in Herlinde een vrouwtje gevonden. Als ze nu een nestje aan het bouwen waren, wilde dat zeggen dat Herlinde binnenkort eitjes zou gaan leggen. Het was een vreemde gedachte dat de speelse Ferdi vader zou gaan worden. Kannelijntje twijfelde er echter geen moment aan dat hij een zorgzame en liefhebbende vader zou zijn. Nu bezorgde hij haar alvast een welkome afleiding. Als de eitjes eens zouden gelegd zijn, zou hij dat zeker aan Kannelijntje en Loreliefje willen laten zien.

Kannelijntje werd uit haar dagdroom gehaald door een harde bonk op haar houten tafeltje. Kannelijntje was zodanig geschrokken dat ze haast van haar krukje was gevallen. Ook Loreliefje was zo geschrokken dat ze een flinke streep trok door haar keurig getekende bloempje. Normaal gezien waarschuwden ze elkaar wel als de juf eraan kwam, maar deze keer waren ze allebei niet op aan het letten. “Kannelijntje, is het mooi daarboven?” sprak de juf op geïrriteerde toon “Weet je wel waarover ik aan het spreken was?” Ze keek Kannelijntje aan met een strenge blik. Zoralief was jong en mooi, men dacht een jaar of twintig. Ze had donkerbruin gekrulde haren en een getaande huid. Kannelijntje zag haar wel vaker op warme dagen in de zon liggen. Een gebruinde huid was mooi, maar het was ook niet gezond om te lang in de zon te liggen. Ze was groot en slank. Wat een verschil was ze toch met haar iets oudere zus Doralief die ook les gaf. Doralief had rood haar, was klein en mollig. Haar huid was meer roze en ze had altijd blozende wangen. Ze was echter aardig en lachte altijd. Zij nam de kinderen tenminste eens mee de natuur in, lekker stappen en rondkijken. Bij Zoralief bleven ze altijd saai aan hun tafeltjes zitten. Geen wonder dat Kannelijntje en Loreliefje tijdens haar les vaak gingen dagdromen.

Lachen leek Zoralief ook niet te kunnen, enkel wanneer er mooie mannen in de buurt waren. Dan kon ze plots wel haar witte tanden bloot lachen. Volgens Kannelijntje had ze al veel liefjes gehad. Maar omdat ze zo een saaie trut was, bleven die jongens toch niet bij haar. Wat een verschil met haar zus die getrouwd was met Fransloef. Hij was lang en knap, maar wel helemaal weg van zijn vrouwtje. Doralief was trouwens zwanger. Dat was ook de reden waarom de kinderen nu meer les kregen van Zoralief. En jammer genoeg was Kannelijntje weer eens het slachtoffer van haar boosheid. Antwoorden op haar vraag kon Kannelijntje niet, want het meisje had totaal niet opgelet. Kannelijntje keek vertwijfeld naar Loreliefje hopende dat zij haar uit de nood kon helpen. Zoralief stak haar vinger uit naar Loreliefje en sprak: “En jij gaat haar deze keer niet voorzeggen!” Als Loreliefje al iets wilde zeggen, dan werd ze nu compleet stil. Ze liet haar hoofdje hangen. “Stomme trut!” dacht Kannelijntje van Zoralief. Loreliefje had het al niet gemakkelijk met studeren. Maar dacht je dat Zoralief haar daarom meer aandacht zou geven? Neen hoor, ze was meer bezig met er mooi uit te zien.

De juf richtte zich weer tot Kannelijntje en blafte: “Nou?” Kannelijntje moest haar het antwoord schuldig blijven. Ze haalde haar schouders op en sprak: “Ik weet het niet, juf!” Zoralief schudde haar hoofd en prevelde iets wat leek op: “Altijd hetzelfde met dat elfenwicht!” Toen sprak ze duidelijker: “Ik had het over spinnenwebben die talrijk aanwezig zijn nu het zomer is!” Kannelijntje huiverde. Het leek wel alsof de juf wist dat Kannelijntje nog niet zo lang geleden een enge droom had over een spin. Kannelijntje had gedroomd dat ze vast zat in een spinnenweb en de spin haar bijna te pakken had. “Je weet toch hoe nuttig spinnen zijn?” ging Zoralief verder. Kannelijntje schudde haar hoofd en sprak: “Spinnen zijn eng en vangen insecten in hun web. Maar ze vangen ook nuttige insecten zoals bijen en vlinders!” “Dat is zo, maar zo is de natuur!” zei Zoralief “Maar ze helpen ons af van vervelende insecten zoals muggen en vliegen!” “Ieder insect heeft zijn nut!” riep Kannelijntje uit “Ook vliegen zijn heel nuttig. Wist u dat vliegen afval opruimen?”

“Wie heeft je dat nu weer wijsgemaakt? Je mama zeker?” sprak de juf smalend. “Neen, ik heb het zelf eens aan een vlieg gevraagd.”sprak Kannelijntje “Ze zat op dat moment op een uitwerpsel en ik vroeg haar waarom ze dat deed. Ze vertelde me dat er in uitwerpselen voor haar veel voedzame stoffen zaten. Hierdoor hielp ze met de opruiming ervan en ook van ander afval!” De juf trok een vies gezicht alsof ze dacht Kannelijntje die strontvlieg was. “Bah, wat ben je toch onsmakelijk!” zei juf Zoralief “Zulke vieze beesten moeten dood!” Nauwelijks had ze dat gezegd of er viel iets uit de lucht, recht op haar muts. Het drupte naar beneden. Kannelijntje zag dat het wit en vloeibaar was. Toen de juf dat goedje op haar neus voelde, wreef ze met haar hand erover. Ze keek naar de melkachtige vloeistof op haar hand en zei: “Ew, wat is dat!”

Kannelijntje keek in de lucht en zag dat Ferdi boven hen cirkelde. Kannelijntje wist meteen dat hij het was die iets had laten vallen. Ze moest lachen, want ze besefte maar al te goed wat hij had laten vallen. Het was alsof hij die domme juf ook een lesje wilde leren. Kannelijntje hield echter haar hand voor haar mond om die lach te onderdrukken. De juf keek omhoog en merkte Ferdi ook op. Toen ze besefte wat het witte spul was, reageerde ze vol afschuw. “Bah wat vies!” zei ze zoekend naar een zakdoekje in een van de zakken van haar rok. “Ach juf, duivenkak is heel voedzaam!” zei Kannelijntje en ze kon haar lach niet langer onderdrukken. “Maar geen nood, juf! Straks komen de vliegjes het wel opeten!” Nu proestte ook Loreliefje het uit. Haar gegiechel werkte aanstekelijk voor hun klasgenootjes. Er was dus maar één persoon die het niet grappig vond en dat was de juf. Dit was ergens wel te begrijpen, want zij was het slachtoffer van de situatie en werd uitgelachen. Maar van een zuurpruim als zij kon je ook moeilijk anders verwachten. Haar zus zou hier wel mee hebben kunnen lachen. De kans was echter klein dat Ferdi iets zou laten vallen op een aardige juf zoals Doralief.

Net als juf Zoralief leek te gaan ontploffen van woede, ging de bel. Het was Kannelijntjes broer, Maxime die een systeem had gemaakt met een zandloper. Eens als het laatste korreltje was gevallen, werd er een mechanisme in werking gezet waarbij twee houten mannetjes met een hamertje om de beurt op een klok gingen slaan. Dat betekende meteen het einde van de les. Alle kinderen pakten snel hun spulletjes bij elkaar en stopten die in hun tasje. Daarna haastten ze zich naar huis. Kannelijntje en Loreliefje keken elkaar met een glimlach aan. “Gered door de bel.” hadden ze wellicht op dit moment gedacht. Ze waren niet enkel blij dat ze naar huis mochten, maar ook omdat er voor hun een leuke namiddag op het programma stond. Hun ouders hadden hen immers de toelating gegeven om een tochtje te maken naar het bloemenveld.

Kannelijntje in class (English version)

This is the intro to the story of Kannelijntje and Loreliefje visiting the flower field. It is not checked for spelling errors:

It was a sunny day in Loefjesland. Unfortunately that didn’t dismiss the children from having to go to school. But since the sun was shining the desks of the pupils were put outside. The pupils sat there two by two at each desk on a stool for their own. Kannelijntje and Loreliefje as best friends were sitting next to each other and both dreaming away.

Kannelijntje looked up to the beautiful blue sky. Every now and than she saw birds happily chanting flying back and forth. Thanks to her mother she recognized every bird, each insect, every bush, tree, plant and flower. Everything she needed to know about nature she knew because of her mother. Her mother seemed to know everything about it. Despite Kannelijntje knowing so much about nature and being a fairy, she still needed to take classes about nature. She was glad they were sitting outside as that gave her a chance to dream away easier. Here she could enjoy looking at the birds and the insects. Especially the humming of the bees sounded as music to her ears.

Her attention particularly went to the birds. She was constantly watching two pigeons which were flying back and forth with twigs and dried grass. Clearly they formed a couple that was building a nest together. When two pigeons fell in love with each other it was called turtling. That’s why a Loefje and Liefje being in love and giving each other sweet kisses, were called turtledoves. The nice thing about it was that Kannelijntje knew one of the pigeons. It was the male whose name was Ferdi. He came to wake up Kannelijntje every morning with his singing. When Ferdi was still a small pigeon he had fallen from its nest breaking one of his legs in the process. Ferdi’s parents couldn’t do anything for him any more. Priscilla heard him weeping though and took him with her. At home she took care of him and fed him. Kannelijntje aided her mother there and learned a lot about birds that way. Kannelijntje named him Ferdi. Thanks to Ferdi she could imitate the ruku sound that pigeons make perfectly. Thanks to their good care, Ferdi grew rapidly. His parents moved though so they couldn’t send him back to them. The problem was that Ferdi had to be taught to fly. Once he was fully grown he would be to heavy to learn it. Priscilla tried a few times to learn him to fly. But since Priscilla was not an animal fairy she couldn’t give him the confidence he needed. Fortunately Dendrona and Tiluca came on a visit right in time. Tiluca, being an animal fairy took care of Ferdi considering flight lessons. It took a lot of effort but she succeeded in learning Ferdi to fly. Thanks to her Ferdi could fly very well now. Until this day he was grateful to the fairies for this and he showed this by waking up Kannelijntje and her family each morning.

Ferdi took Kanellijntje and Loreliefje with him on his back to show them around. So high up in the sky the world looked wonderful. Loreliefje’s mother wasn’t so keen on her daughter doing that as she was scared that her daughter would fall of. But she nevertheless tolerated it when Kannelijntje was there. Kannelijntje held on to her friend well and could dive after her if she was to fall. Kannelijntje did have her wings too. Ferdi didn’t have time for this now. He had found himself a partner, named Herlinde. If they were building a nest now this meant that Herlinde would be laying eggs soon. It was a strange thought for Kannelijntje that the always playful Ferdi would become a father. Kannelijntje didn’t doubt however that Ferdi would be a loving and considerate parent for his children. Now he did give Kannelijntje a welcome distraction. Once the eggs were laid, Ferdi would definitely want to show these to Kannelijntje and Loreliefje.

Kannelijntje got out of her daydream by a hard smack on her wooden desk. Kannelijntje shrieked so hard that she almost fell of her stool. Loreliefje also shrieked and ended up spoiling the nicely flower drawing she was trying to make. Normally they warned each other when the teacher was coming for them, but this time neither had been paying attention. “Kannelijntje, is it nice up there?” the teacher spoke annoyed. “Do you know what I was talking about?” She looked at Kannelijntje rigidly. Zoralief was young and pretty, let’s say 20 years of age. She had dark brown curly hair and a tanned skin. Kanenlijntje saw her often sunbathing on warm days. A tanned skin was pretty but it was not so healthy to lay in the sun for too long. She was tall and slender too. What a difference with her older sister Doralief who was also teaching. Doralief had red hair, was small and chubby. Her skin was more pink and she always had rosy cheeks. She was very nice and always smiling. She took the kids outside into nature, walking and watching around, great fun. With Zoralief they always had to stay at their desks, so boring it was. No wonder Loreliefje and Kannelijntje often started dreaming way during Zoralief’s classes. Zoralief was unable to smile too, only when there were good looking men around. Than she could show her white teeth. Kannelijntje thought Zoralief had had a lot of lovers . But because she was such a boring bitch, the guys left her soon. It was incredible how different Zoralief was with Doralief. Doralief was married to Fransloef. Fransloef was tall and handsome and loved his little wife dearly. Doralief was pregnant too. That was the reason Zoralief had to teach much more than her sister at the moment. And unfortunately Kannelijntje was again victim of Zoralief’s anger. Kannelijntje couldn’t give an answer on the teacher’s question, because the girl didn’t pay attention at all. Kannelijntje looked at Loreliefje hoping that her friend could help her out here. Zoralief pulled a finger towards Loreliefje and spoke: “And you are not going to foretell her this time!” Loreliefje was probably not being able to foretell her friend but now she had become totally silent out of fear of the teacher. “Stupid bitch!” Kannelijnje was thinking of Zoralief. Loreliefje was already having a hard time with studying. But do you think the teacher would spend some more time helping out Loreliefje? No Zoralief was too busy too look godo for the boys. Fortunately Kannelijntje was there to help Loreliefje with studying.

The teacher looked again at Kannelijntje and barked: “Kannelijntje couldn’t answer her. She shrugged and said: “I don’t know Ms Zoralief.” Zoralief shook her head and whispered something that sounded like: “It’s always the same with that fairy girl” Then she spoke clearly: “I was talking about spider webs which are everywhere now that the summer has come!” Kannelijntje shivered. It seemed like the teacher knew that Kannelijntje had been having a scary dream about a spider. Kannelijntje had been dreaming she got stuck into a spider’s web and the spider almost got her. “You know how useful spiders can be, don’t you?” Zoralief continued. Kannelijntje shook her head and spoke: “Spiders are scary and also catch insects in their webs. They even catch useful insects such as butterflies and bees.” Zoralief said: “That is true but they also help us to get rid of annoying insects such as flies and mosquitoes!” “Every insects is useful!” Kanenlijntje shouted “Even flies are. Didn’t you know flies discard garbage?”

“Who has been making you believe this? Your mum, didn’t she?” spoke the teacher in a denigrating way. “No, I did ask a fly once myself.”Kannelijntje spoke “She was sitting on an excrement and I was asking why she did that. She told me that in excrements were many nutritious ingredients. That’s how she contributes to discarding it and other dirt too.” The teacher gave Kannelijntje a disgusted face as if she thought Kannelijntje was that shitty fly. “Ew you are so disgusting!” the teacher spoke “Those dirty animals need to die!” She had barely said that or something fell down on her hat. It was dripping down. Kannelijntje saw it was a white and liquid. When the teacher felt the substance on her nose, she rubbed over her nose with her hand. She looked at the milky liquid and said: “Ew, what’s that?”

Kannelijntje looked up and saw that Ferdi was circling above them. Kannelijntje knew immediately that it was him who had been dropping something. She had to laugh, as she realized very well what he had dropped. It was as if he wanted to teach that dumb teacher a lesson too. Kannelijntje put her hand on her mouth to hold back a laugh. The teacher looked up and noticed Ferdi too. When she realized what it was she reacted disgusted: “Ew so disgusting!” She was searching for a handkerchief in the pockets of her skirt. “Kannelijntje spoke not being able to suppress a laugh: Oh don’t panic, Ms Zoralief pigeon’s shit is very nutritious. In a bit the flies will eat it!” Loreliefje busted into laughter too. This caused a whol revolution as all the pupils started laughing now. There was only person not laughing and that was Ms Zoralief. This was understandable as she was the victim of this situation and was being laughed at. But from a sour puss you couldn’t expect anything else. Her sister would have laughed with that. The chance was non existing though that Ferdi would drop something on a nice teacher like Doralief.

Just when Ms Zoralief seemed going to explode in anger, the bell went. It was Kannelijntje’s brother, Maxime who made a system with a hourglass. Once the last piece of sand had dropped, a mechanism started which triggered two wooden figures with a hammer knocking a bell alternating. This meant the end of school. All kids quickly took tehir stuff and put those in their bags. Than they all hurried home. Kanenlijntje and Loreliefje looked at each other with a big smile and were both thinking: “Saved by the bell!”. They were happy not only because they could go home, but because they could spend some time together into the flower field. Their parents gave them permission to make a trip through the flower field in the afternoon.