Chapter 3: The meeting

The girl was clearly starved. You had to see her eating as if her life was depending on it. And every time she had processed a mouthful of food again she said how god it tasted. It wasn’t that much to shout about though, just bread with jam from berries and water to drink. I was happy to see she was again getting some colour on her cheeks. Actually she was a pretty girl, I gave her nine years old, maximum ten. My daughter had just turned twelve. She also was watching the eating girl with much pleasure. My daughter had not moved an inch from Alexandrina’s from the moment I saw them together. Now she was sitting again close with the purple haired girl as if she wanted to protect her at all times. As I didn’t want to disturb Alexandrina in her eating, I asked my daughter to tell the whole story. Where did she find this mysterious girl? And Cinna started telling the whole story. She was playing outside with the other children in the meadow near the lake. In this meadow the whole village had a pick-nick every Sunday after the mass. After having lunch the children would play while the adults would have a chat. That’s why the children called it the playing meadow. Cinna said they were playing ball there. Suddenly someone had thrown the ball too hard and it landed into the bushes. Nobody dared to get it out of there, because behind the bushes was the forest. It was the little Dottie, who had a bit more courage than the rest, went for a look although the others told her not to do so. Dottie went on with the intention grabbing the ball as quickly as possible. She would not go into the bushes at any price. Once if she would enter the bushes the mysterious forces emerging from the forest could grab her even if it was broad daylight. Dottie had to go on her knees. She saw the ball lying under the bushes. She stretched her arm trying to get the ball, but her arm was slightly too short to get it. When two pale hand picked up the ball, Dottie shrieked. She shrieked even more when a girl with purple hair showed herself. This strange girl wanted to give the ball to Dottie. Dottie stepped backwards as she was afraid of this weird girl. The other children were surprised when they saw Dottie running towards them all panicked. She ran into the arms of her older sister Melanie. Melanie asked her sister what happened, but Dottie couldn’t get out a decent word. That wasn’t necessary but soon it became clear what shrieked Dottie so much. When they saw the purple haired girl they all pulled together. Cinna was also scared at first thinking that this girl was a witch who cold bewitch them. Tobias a sturdy guy with curly red hair and freckles wanted to show he wasn’t afraid and took a stick from the ground. He marched threateningly to the strange girl and shouted at her: “Drop that ball! And go away, ugly witch!” The girl having shrieked from Tobias’ words dropped the ball immediately. Because Tobias continued to march towards her, she went backwards. Tobias had come so close now and raised the stick up into the air. The girl stumbled and fell on the ground. She held her hands in front of her face trying to protect it against the smack she expected. “Tobias, stop!” Cinna shouted. She grabbed Tobias by the arm he was holding the stick, ready to beat the purple haired girl. “Don’t do it Tobias!” said Cinna. Tobias looked angrily at Cinna and said: “Don’t get in my way, don’t you see she is witch?” Cinna spoke: “You can see she is just a kid like us. Look at her how scared she is.” Cinna kneeled down next to the girl who was lying there on the ground totally huddled, trembling like a straw. Cinna placed her hands on the girl and said:” “Don’t be scared, girl. I don’t want to do you harm.” The girl looked at Cinna with a scared gaze while cheeks were rolling down her cheeks. Cina had a lot of compassion for the girl who looked livid and skinny. The girl threw herself into Cinna’s arms, placed her head on the lap of my daughter. When Cinna stroked the hair of the hair it was as if there were coming silver sparkles from it. The purple hair also felt very pleasant and warm. Cinna succeeded to calm the girl down and mad her even answer some questions. The girl told that her name was Alexandrina and the she lived in a cottage in the forest together with her grandmother. It had been a few days that her grandmother didn’t want to wake up, she just kept sleeping. The girl apparently did not realize that the old woman had died. I knew immediately that it was about the old Gertrudis. This old lady lived indeed in the forest as only from our community. Since a few years she didn’t show up in the village any more but got a visit from our priest. He ran errands for her and brought her the groceries she requested. Did she all this time hid a little girl? Did the priest know of the existence of Alexandrina? And for what reason Gertrudis kept Alexandrina a secret for the outer world? Would the girl maybe possess some special powers? These were all questions I wanted to be answered. But Alexandrina probably didn’t know everything I wanted to know. It was good that my daughter won the trust of Alexandrina. It was endearing to see how my daughter was treating Alexandrina. If I didn’t know any better you could think they were friends of heart. After the meal Alexandrina was yawning. That wasn’t so surprising as she barely slept watching the old lady for days. How did she end up with Gertrudis or was she really the granddaughter of the old lady? Did Gertrudis have a daughter or son of which we never knew and could not take care of Alexandrina? I guess time would tell. I realized this could be a dangerous adventure but I wanted to go for it, even if it was only because my daughter really liked Alexandrina.

Story female heroes: chapter 1

A short story as ode to some female heroes in a few chapters. This is the first one:

Chapter 1: The cottage in the woods

Hello dear readers, my name is Alex and I want to tell you a story of something that happened to me long ago. When I was still a little girl I saw a falling star. My mother always told me that whenever I saw one I needed to do a wish. And me the silly child I was wished for my life to be like a fairy tale. Like all girls back than I hoped to find the prince of my dreams and live happily ever after. Of course my life didn’t go that way. I just went to school and when I grew older I noticed life is definitely not a fairy tale. I soon forgot about my wish and for convenient reasons I had no longer the desire to find that prince. After a big disappointment I saw a falling star again when I was on a cruise ship. When the star fell into the sea I dived for it as if it was the last straw for me to find the happiness I wanted. If it weren’t for Madison there I surely would have drowned. Madison is a mermaid with golden hair, very beautiful and seductive. Unfortunately for me she already found her prince. Her love Alan, a human like me, loved her so much that he gave up a blooming fruit business to settle for a life deep under the water. It didn’t matter to him that he could not return to the land and not see his family any more. He just wanted to be with the love of his life despite he having legs and she having a fish tail. Of course such stories only happen in fairy tales or in the movies. Madison took me to the surface. Of course I was surprised of being saved by a girl that was half human and half fish. She explained me everything but up to this day I wonder if everything might just have been a dream. There is no proof of the moment that I fell into the water as no one saw that happening. I just disappeared into thin air to show up a few days later several miles away from the coast walking along a country road. As the police kept asking me questions about where I had been all the time I made up a story that sounded believable even if they did not believe it completely. But as I had not do done anything against the law that didn’t really matter for them. My family and friends were just happy to have me back safe and sound. I told everyone I felt sick on that ship, fell into the water and swam to the coast. When I reached the coast I started walking but as I was so tired from all these efforts I lost conscience and ended up into the ditch next to the road. The ditch was deep and I was lying under the bushes for no one to be seen. It took me a few days for me to wake up and was found by my best friend Sam. Up to this day Sam is the only person who knows what really happened. And as crazy as it sounds she believes me despite her being the most down to earth person I know. Once you have been reading this story she won’t be the only one any more knowing what really happened to me. So where did I end up when Madison saved me from death by drowning is the question you are probably asking yourself. Well I ended up in the woods. I don’t know which forest and I doubt if it even had a name. I never even knew there was a forest so close to the coast. All I remember is that there were dunes and hotels but not woods. Just as magically as it appeared that day it disappeared in the same way on the moment that I left this whole adventure behind me, as if it never had been there. Madison never explained me how it came there. She told me that the wishing star had not forgotten about the wish I made in my childhood. This magical forest was filled with stories, stories most of you know and you maybe hoped were true. It was up to me to make sure that people would not forget about them. Madison brought me to a cottage. Despite the cottage having no electricity at all or no lamp, candle or whatsoever, there was always light even at night when it was dark as if the wishing star was there all the time invisible but present nevertheless. The cottage was actually a single room which was filled with tables and chairs but no windows in the white walls. The tables were placed against each other so they formed a rectangle. In the middle there was a lectern in the shape of a fairy holding a star. On the lectern there was a thick book with red cover. Madison told me I had to go sit in the biggest chair and everything would become clear to me. I did as she told me. Before I could say anything else Madison ran out of the cottage to dive back into the lake near where she put me on the surface. If the lake was some kind of portal to the sea I never knew since the lake disappeared just like the forest at the end of the adventure. Running after her was no use since I could not move from the chair as if I was glued to it. I saw how the book went up from the lectern and came flying towards me landing on the table I was sitting at. The cover was dusty so the book obviously had not been used in a long time. I blew of the dust. The dust flew into the room and changed into something more sparkly. It looked like gold so shiny that I would have sworn it was fairy dust. On each table except on mine there was falling some of the golden dust. I was perplex when out of this dust a bird appeared on each of the tables, there were 17 in total. All the birds were pigeons but all having a different colour. It looked like all of them had once white feathers and these were coloured afterwards by a painter. That this place was magical well I had no more doubts about that but it was still unclear what I had to do. Was I supposed to read stories to these magical pigeons? How did they end up here anyway? Maybe the book could give me some answers and I opened it. The first page of the book had silver letters and looked so glimmering as if they were only written yesterday. I started reading the words. It took me a few sentences to realize that it was a letter aimed at me.

Dear visitor. I am aware that you probably must be wondering what you are doing here. And you also might be thinking why you are the one that we have chosen. Since long we have been waiting for someone with a good heart, the mind of a child and the spirit of a fairy to enter this place. You might be thinking you are not anything like that because real good people are the last ones singing their own praises. To cut a long story short, the pigeons that you can see around you are not real animals. They are in fact enchanted children ranging from the age of 9 to 17 who were curious about what it was like to be a bird and flying into the air as free as can be. It was the young witch Fuchsia who decided to grant them these wish. Unfortunately Fuchsia never mastered the spell to make things undone. She could not do things undone as that takes a human with a heart for children to break it. Breaking the spell is not sufficient though. Before you can send them back home you must read them stories, the stories which are in this book. After you have been reading all of them the page of quests will appear as each pair of children needs to pick a mission. It is of great importance that all quests will be completed properly. That will be the only way for them to be able to get back home and free the wishing star which is separated from her true love for too long already. Before you can start though you must read the words written under my name to break Fuchsia’s spell. Good luck!

Lyra ‘Silvertongue’ Belacqua

Magical star with its warm beams shine softly on my innocent children’s face. Write my name into the golden sand and take me with you on the rainbow to a land where all dreams come true.

I just finished reading that magic spell or the pigeons all transformed into humans, all of them girls looking curiously at me. Instead of bombarding me with questions they were just sitting down on their chair quietly waiting for me to say something. It was as if they knew they had to be quiet as a gesture of gratitude towards the one breaking the spell. Although I didn’t feel their big saviour at all since I was unsure of what was lying ahead of us and wondering if this would end well. I spoke to them and said: “I’m Alex, I’m not sure why I am here and if this is a dream or not. According to this book however I need to read you stories and we need to do quests after that. However all of you look so interesting to me. Perhaps I can’t get to know all of you that well as I hope to but at least tell me your name. Maybe we can start with you girl with that nice green bow in your hair. Please tell me your name, your age and what you like doing.

Clip of female Heroes

http://www.youtube.com/watch?v=CP1ehyiBQBw

Song "Alle Meisjes aan de Macht" (Power to all girls) sung by Belgian singer Yasmine on a slideshow of female heroes taken from various movies. Name of the characters on top, name of the movie at the bottom.

In order of appearance you see the following actresses:
Dorothy Gale: Judy Garland / Mary Poppins: Julie Andrews / Maria: Julie Andrews / Liesl Von Trapp: Charmian Carr / Louisa Von Trapp: Heather Menzies / Brigitta Von Trapp: Angela Cartwright / Marta Von Trapp: Debbie Turner / Gretl Von Trapp: Kym Karath / Eglantine Price: Angela Lansbury / Pippi Langstrumpf: Inger Nilsson / Annie: Aileen Quinn / Ronja Rovadotter: Hanna Zetterberg / Kara: Helen Slater / Rosaleen: Sarah Patterson / Madison: Daryl Hannah / Red Sonja: Brigitte Nielsen / Sarah: Jennifer Connelly / Lydia Deetz: Winona Ryder / Barbara Maitland: Geena Davis / Gretel: Nicola Stapleton / Deloris Van Cartier: Whoopi Goldberg / Wednesday Addams: Christina Ricci / Wonder Woman: Anita Mui / Invisible Woman: Michelle Yeoh / Thiefcatcher: Maggie Cheung / Stands with a Fist: Mary McDonnell / Allison: Vinessa Shaw / Dani Dennison: Thora Birch / Morgan: Geena Davis / Sara Crewe: Liesel Matthews / Amy Alden: Anna Paquin / Sarah Bailey: Robin Tunney / Matilda Wurmwood: Mara Wilson / Virginia Lewis: Kimberly Williams-Paisley / Minoes: Carice Van Houten / Gwyn: Keira Knightley / Mia Thermopolis: Anne Hathaway / Miranda Aisling: Heather McEwen / Cassie Aisling: Chantal Conlin / Patience Philips: Halle Berry / Violet Baudelaire: Emily Browning / Honey Kisaragi: Eriko Sato / Ella of Frell: Anne Hathaway / Amy: Sara Foster / Max: Meagan Good / Dominique: Devon Aoki / Janet: Jill Ritchie / Sue Storm: Jessica Alba / Nanny McPhee: Emma Thompson / Elektra: Jennifer Garner / Cale Crane: Dakota Fanning / Ofelia: Ivana Baquero / Alyssa: Carly Schroeder / Giselle: Amy Adams / Lyra Belacqua: Dakota Blue Richards / Molly Mahoney: Natalie Portman / Yvaine: Claire Danes / Nancy Drew: Emma Roberts / Susan Pevensie: Anna Popplewell / Lucy Pevensie: Georgie Henley / Mallory Grace: Sarah Bolger / Maria Merryweather: Dakota Blue Richards / Nim Rosoe: Abigail Breslin / Alexandra Rover: Jodie Foster / Alice: Mia Wasikowska / Foeksia: Rachelle Verdel / Yasmine: Hilde Rens

Mysterious girl

The mother who this story is referring to is me. My name is Marianne. I live in a village surrounded by woods. So yes our village is pretty much secluded from the rest of the world. Maybe out there were communities who were more evolved than us, we simply didn’t know and most of us didn’t care. We did have all we needed. We had a bakery, a grocery, a blacksmith, a church and a doctor. Once a week a merchant came from the big city delivering stuff that we couldn’t produce or find here. All we had to do was ordering it to him. All of us had a small garden in which we cultivated vegetables and crops. Fruits we could find on the trees near the church and in the woods. The church was like an entrance to the woods. Sure you could enter the woods from other sides but there were hardly any gaps. Chances were big you would tear your clothes on the branches and get scratches on your body. I once tried it when I was a kid thinking I was small enough to do so but I got such a scratch in my face that I ran home to my mother crying because my cheek was bleeding. My parents had forbidden me ever going to the woods on my own again. And even if they are not alive any more and I’m now a mother in my thirties, I still don’t go into the woods without a companion. I know in broad daylight there is no danger but at night yes than you shouldn’t go there. There are no wolves in the forest at least none of us has ever seen one. But there is something in the woods we don’t know what but we all feel that it is something evil. That is why you would see no one outside when darkness had fallen and definitely not anywhere near the woods. Long time ago there was a young girl named Melissa who got curious and went into the woods at night. She was never seen again. Searching for weeks did not lead to anything not a single trace. Everyone supposes she was taken by that evil thing whatever it was and it had eaten her. That’s why we all stayed inside our houses. We felt safe there but all of us realized that evil would strike again and might even come to us if we didn’t go to it.

I thought we saw the first signs of our common fear when my daughter and only child Cina came home with a girl with a ragged dress and long dark purple hair. She had no shoes on her feet walking barefoot. I had not seen anything like that before and “witch” was the first thought that crossed my mind. I wanted to grab my daughter and take her away from that girl, but the purple haired girl quickly went after my daughter’s back hiding herself. I was surprised that the girl was scared of me instead of me of her. My daughter turned around and put her arm around the girl saying: “Don’t be scared Alexandrina. This is my mother. She is nice.” Alexandrina said nothing hiding her face on my daughter’s shoulder as if she was afraid she was going to get hit. Cina looked at me and said: “Mother, do we still have some bread left? Alexandrina is so hungry, she hasn’t been eating for days.” This was a pretty direct request from my daughter to invite this girl in and eat on our table. I wanted to say that it was not possible because there was no more food left in the house but that would be a blatant lie. Cina knew that I always had something in reserve and besides I couldn’t lie to her. It was as if my daughter knew I was unwilling to give in to her request as she started talking in a begging voice: “Please mother, look at her. She is so skinny and pale. You always told me we have to help people who are in need even if we don’t know them that well.” Alexandrina turned her head to me with sad eyes and tears rolling down her cheeks. I sighed. If there was anything that would make me want to comfort a person it were tears. Just like my daughter said, there was no colour on the purple haired girl’s face and she looked so thin and fragile. I said: “Ok, bring her in. I just have baked some fresh bread.”

New Story: Alexandrina (introduction)

The mother was looking with a smiling face at her two daughters who were sitting by the fire. It was cold and snowing outside but the girls didn’t care. The eldest with neatly arranged golden brown hair was combing her younger sister’s hair. The younger sister had a hair colour that you would not see hundreds of years ago, as it was totally purple. Did this really happen so many years ago? Well it might have happened today and in another world. Fact is that it was a world without the luxury we have today like electricity or water from the tap, nor did they have any cars to move from point A tot point B. But that really doesn’t matter here. The youngest was enjoying the attention that her older sister was giving to her and sang therefore a sweet song to her. Listen to the words:

Sister you are my big sweet sister

Please do look after me, sister

You make my heart so happy

I love you so much, sweet sister

The mother smiled even more hearing these words. She knew they were true. Nothing could come in between her daughters any more. They had a bound that was unbreakable from the day they met. They tried to separate them a few times but that was a big mistake. They had to be together otherwise neither would feel complete. The mother would could first not believe it that they could actually become so close. How was it possible that two girls not being from the same blood and not even from the same race got this sister like bound? The mother was very unsure at first if she should take the purple haired girl into her family. She was scared of the reaction, scared there might even be dark powers behind that sweet angelic face of her youngest daughter. Maybe this is all raising too much questions with you, my dear readers. It is not my intention to make you feel totally lost, so I will start telling this story from the beginning.

Tempelstralen meets Tinkerbell

Tinkerbell movie clip on the great fairy song from fairy school Tempelstralen in Belgium.

http://www.youtube.com/watch?v=097sA-hUQe4

Spelletjes in Loefjesland

Het was een zonnige dag in Loefjesland. De kinderen waren hier blij om vooral omdat ze geen school hadden. Het was namelijk vrijdagnamiddag en dan hadden ze vrij tot maandagochtend. Het was zo één van die dagen waarop je fijn buiten met je vrienden en vriendinnetjes spelletjes ging spelen. Kannelijntje, Loreliefje en Yonie waren van de partij. Omdat ze met teveel waren om verstoppertje te spelen en ze niet genoeg ruimte hadden om tikkertje te spelen, hadden ze voor schippertje gekozen. Je weet misschien hoe het spelletje gaat? Het gaat zo: één kind speelt de schipper die in het midden gaat staan. De andere kinderen zijn de scheepjes en moeten proberen over te varen en zich daarbij houden aan de regels die de schipper hen oplegt. Als de schipper vond dat iemand zich niet aan de regels hield, mocht hij deze aantikken. De aangetikte persoon werd dan zelf schipper en de schipper een scheepje en het spelletje werd herhaald. Zo bleven de scheepjes over en weer gaan van de ene naar de andere kant net zolang men het spelletje beu werd.

De kinderen hadden met steentjes twee grenzen gemaakt aan de noordkant van Loefjesland. De ene grens lag bij de appelboom en de andere grens bij het veld met de gewassen die nu hoog waren opgeschoten en een golvende zee van goud, groen en zilver (door de katoenbollen) vormden. Tussen deze twee grenzen was de zee die de scheepjes moesten oversteken. De schipper mocht enkel in de zee de scheepjes proberen aan te tikken en niet over de grenzen lopen. De schipper moest de scheepjes wel de kans geven om de opdracht die hij of zij hen gaf uit te voeren. De schipper moest de scheepjes dus een opdracht geven. Hij kon bijvoorbeeld zeggen dat ze een dier moesten nadoen of een of ander ander ding uitbeelden. Of hij kon hen ook vragen om een actie uit te voeren zoals springen, kruipen, rollen. De opdracht was bij het oversteken van de appelboom naar het veld. In de omgekeerde richting ging het om iets dat je had of niet had. De schipper mocht bijvoorbeeld zeggen dat iemand die een kledingstuk van een bepaalde kleur aanhad wel of niet over mocht. De kinderen waren het spelletje nu al een tijdje aan het spelen en zongen voor iedere oversteek het volgende liedje:

Schipper mag ik overvaren

Ja of nee?

Moet ik dan een cent betalen

Ja of nee?

De schipper was nu Gerloef die zich de laatste keer vrijwillig door Kannelijntje had laten aantikken. De kinderen moesten van de boom naar het veld gaan, dat betekende “iets doen”. Gerloef sprak: “Jullie moeten een worm nadoen.” Dit zorgde bij veel kinderen voor een somber gezicht vooral dan bij de meisjes die een mooie jurk droegen. “Oh neen, daar gaat mijn mooie bloemenkleedje vast van scheuren.”zei Kannelijntje. Loreliefje zei: “Dat geeft toch niks. We kunnen dat wel weer herstellen. Onze moeders helpen ons wel als er scheurtjes komen. Kom, we doen het samen.” Gerloef moest lachen toen hij al die kinderen op hun buik en ellebogen kronkelend over de grond zag kruipen. Hij hield daarbij speciaal Kannelijntje en Loreliefje in het oog. Yonie daarentegen ging op haar knieën en begon koprolletjes te doen. Natuurlijk was dat helemaal verkeerd, maar Gerloef had geen oog voor haar. Hij bleef kijken naar hoe Kannelijntje en Loreliefje het deden. Hij lachte en zei: “Heel goed meisjes. Schudt maar met die poepjes!” Toen ze aan de overkant waren, bromde Kannelijntje: “Dit doet hij echt met opzet! Kijk toch eens hoe vuil mijn jurk is!” Loreliefje probeerde ook het vuil van haar jurk te vegen en zei: “Wel je bent niet alleen. Je weet toch dat hij altijd ons probeert te vangen.” Kannelijntje zei: “En vooral mij dan. Wat zal het nu weer zijn? Ieder die vleugels heeft mag niet over zeker?” Gerloef had dit gehoord en sprak: “Dat is een goed idee, Kannelijntje. Maar ik zal het eerlijk spelen. Enkel die met vlindervleugels mogen niet oversteken.” Kannelijntje bromde: “Haha, erg grappig hoor! Heel toevallig ben ik de enige met vlindervleugels.” Dat klopte, want Yonie was het enige andere elfje dat meedeed en zij had vleermuisvleugeltjes.

Yonie sprak lachend tot Kannelijntje: “Willen we even ruilen van vleugels?” Kannelijntje zuchtte: “Misschien kan je beter wat doen om hem af te leiden in plaats van flauwe moppen te tappen.” Yonie reageerde heftig: “Wel ik heb anders wel geprobeerd om zijn aandacht te trekken door opzettelijk verkeerd te doen, maar hij moet blijkbaar mij niet hebben. Maar geen nood, ik weet wel een manier om hem te verschalken. Blijf hier maar staan.” Ondertussen begonnen de andere kinderen al over te steken. Alleen Loreliefje bleef vertwijfeld staan. Zij wilde haar vriendinnetje helpen, maar wist niet hoe. Gerloef keek grijnzend naar Kannelijntje, terwijl de andere kinderen langs hem doorliepen. Yonie stapte op Loreliefje af en fluisterde haar iets in het oor. Loreliefje liep daarna ook over. Gerloef gunde Loreliefje geen blik en keek naar Kannelijntje die nog steeds samen met Yonie achter de grens stond. “Nu zal je me niet meer ontsnappen, Kannelijntje!” zei Gerloef plagerig “Ik tel tot vijf en dan moet je eruit komen.” Yonie fluisterde Kannelijntje toe dat ze achter haar moest blijven. Gerloef was inmiddels beginnen te tellen. Bij drie porde Yonie Kannelijntje aan om buiten te gaan. Kannelijntje legde haar hand op de schouder van Yonie en stapte zo mooi achter haar blijvend over de grens.

Yonie stopte toen ze vlak voor Gerloef was gekomen en keek hem een beetje uitdagend aan. Kannelijntje maakte zich een beetje kleiner hopende dat Gerloef niet op haar zou letten. Gerloef sprak boos: “Ga weg, Yonie! Je mag geen hindernis vormen!” Yonie lachte en sprak: “Een hindernis moet je gewoon omduwen als die je in de weg loopt.” “Omduwen?” sprak Gerloef vertwijfeld. “Ja zo!” zei Yonie en gaf Gerloef een flinke duw. Gerloef was een grote jongen die stevig op zijn benen stond. Die duwde je niet zomaar om, ook Yonie niet die toch vrij sterk was. Hij had echter niet gezien dat Tommeloef achter hem was komen zitten, opgerold als een engeltje. Hierdoor viel Gerloef achterwaarts over Tommeloef. Snel liepen Yonie en Kannelijntje over. Loreliefje liep snel terug om Tommeloef recht te helpen. Daarna hielpen ze een luid vloekende Gerloef overeind. “Je hebt je toch geen pijn gedaan?” sprak Loreliefje een lach onderdrukkend. “Neen!” bromde Gerloef “Oh, wacht maar! Ik krijg jullie nog wel!”

Yonie riep Gerloef uitdagend toe: “Vallen is gezond, Gerloef! Daar word je groot en sterk van!” Kannelijntje zei niets. Ze lachte ook niet zoals de andere kinderen. Ze was een beetje bang dat Gerloef haar nu nog meer ging viseren. Gerloef bromde: “Eenieder die niet vliegen kan, mag niet over. Als je over wil, zul je echt moeten vliegen!” De kinderen waren verbaasd. Terwijl hij eigenlijk boos zou moeten zijn op de twee elfjes, richtte hij zijn pijlen op de andere kinderen. Yonie zei tot de andere kinderen die aan het zuchten waren: “Geen nood, ik weet er al iets op.” Kannelijntje zei: “Alsjeblieft Yonie, zeg niet dat we hem weer moeten doen vallen. Hij is nu al zo boos op ons.” Yonie zei: “Neen, we sleuren hem mee de lucht in. Hij moet ons immers niet hebben. Zo kan hij niet aan de anderen.” Kannelijntje glimlachte en zei: “Ik heb een nog veel beter plan.” Ze liep naar de boterbloempjes die bij de appelboom groeiden en plukte er twee. Ze gaf er eentje aan Yonie die meteen begreep wat Kannelijntje bedoelde. Yonie zei: “Wie heeft er zin om te vliegen?” Daar zeiden de andere kinderen niet neen op.

Yonie en Kannelijntje gingen nu boven de andere kinderen vliegen. Ze haalden stuifmeel uit de bloempjes en wreven de korrels tussen hun handjes. Het daalde neer als elfjesstof, precies gouden sterretjes over de kinderen. Van het moment dat het stof op hun hoofdjes viel, stegen ze langzaam op. Door met hun handen en voeten te bewegen, zwommen ze door de lucht. Zo leek het alsof ze zonder vleugels aan het vliegen waren. Dit vond iedereen plezierig, behalve Gerloef dan die stond te foeteren dat ze een stelletjes valsspelers waren. Kannelijntje ging nu vlak boven hem vliegen en strooide het laatste elfjesstof over hem uit. Het raakte zijn hoofd nog maar of daar ging hij de lucht in. Hij schrok en begon luid te roepen om hulp. Toen hij op de hoogte van een lachend Kannelijntje was gekomen, greep hij haar vast. Kannelijntje sprak: “Gerloef waarom hou je me zo krampachtig vast? Je bent toch niet bang?” Gerloef stotterde: “Bang? Ik ben niet bang hoor. Euh, misschien toch een heel klein beetje. Ik kan toch niet vallen, hé? Je houdt me toch vast?” Kannelijntje moest opnieuw lachen. Zo een stoere kerel die plots bang was om te vallen. Anders had hij altijd een grote mond. “Sorry dat je werd omgeduwd.” Zei Kannelijntje “Ik wist echt niet dat Yonie dat van plan was.” “Ik wist wel dat jij zoiets niet zou bedenken.”zei hij flemend tot haar “Jij bent daar te braaf voor.” Kannelijntje vroeg:;”Heb je je echt geen pijn gedaan?” Gerloef zei: “Neen, of ja nu je het zegt… Ik heb toch een beetje pijn in mijn rug. Kun je daar misschien een beetje wrijven? Jij hebt zo van die fijne poezelige handjes.” Kannelijntje ging achter hem vliegen en masseerde zijn rug. Gerloef genoot zichtbaar en gaf voortdurend aanwijzingen zoals ‘een beetje lager of hoger, een beetje meer naar links of naar rechts’. Hij sprak: “Nu je toch bezig bent, kan je misschien ook even mijn nek masseren. Hij voelt een beetje stijf aan.”Kannelijntje zuchtte. Ze wenste dat ze hem nooit gevraagd had of hij pijn had.

Yonie had ook gemerkt dat Gerloef een beetje teveel aan het profiteren was van de goedhartigheid van Kannelijntje en besloot om in te grijpen. Ze deed teken dat Kannelijntje opzij moest gaan, hetgeen het meisje deed. Gerloef had niet door dat Yonie de plaats van Kannelijntje had ingenomen. Yonie begon nu de rug van Gerloef te masseren, maar deed het iets hardhandiger. Het duurde niet lang voordat Gerloef hierop reageerde: “Niet zo ruw, Kannelijntje. Daarstraks deed je het veel beter.” Yonie sprak: “Ik zal je anders wat laten lachen.” Yonie begon meteen Gerloef onder de armen te kriebelen. Gerloef gierde het uit: “Hahaha! Niet doen! Ik kan niet tegen kietelen!” Kannelijntje moest hierom ook lachen. Ze keek tevreden hoe alle kinderen door de lucht zwommen en hier het grootste plezier aan beleefden. Ze vonden het leuk om ook een beetje elfje te zijn al was het maar voor even. De werking van het elfjesstof was immers maar van korte duur. Eens als het was uitgewerkt, dan zakten ze weer heel rustig naar beneden.

Kannelijntje zag hoe Loreliefje en Tommeloef elkaar met beide handen vast hadden genomen. Ze waren vrolijk in het rond aan het draaien. Het leek wel alsof ze de molenwieken van een windmolen probeerden na te doen. Hier werden ze toch wel een beetje draaierig van. Het was Tommeloef die loste. Hierdoor vlogen ze allebei een andere richting uit. Loreliefje vloog in de richting van de boom, maar Kannelijntje was snel genoeg om haar vriendinnetje op te vangen. Zo voorkwam ze dat Loreliefje tegen de boom zou opgebotst zijn. Tommeloef vloog in de richting van her graanveld. Bij hem was het elfjesstof ondertussen al uitgewerkt en hij ging door de kracht van het wegvliegen sneller naar beneden. Ja je mag gerust zeggen dat hij aan het vallen was. Gelukkig kon hij zich aan een graanstengel vastklampen. Deze was echter nogal glad waardoor deze door zijn handen gleed. Hierdoor schoof hij toch naar beneden en belandde uiteindelijk met zijn achterwerk op de grond. Kannelijntje vloog meteen naar hem toe, Loreliefje nog steeds vasthoudend. De meisjes landden vlak langs hem en zagen de pijnlijke trekken op zijn gezicht. Hij deed echt zijn best om niet te huilen.

“Heb je ergens pijn, Tommeloef?” vroeg Loreliefje bezorgd. “Mijn handen.”zei Tommeloef “Het lijkt wel alsof ze in brand staan.” Kannelijntje vroeg hem om zijn handen te tonen. Hij toonde ze met tegenzin. Zijn handen waren helemaal rood. “Laat mij maar even.”zei Kannelijntje. Ze nam zijn handen in de hare. Al snel voelde Tommeloef geen pijn meer. “Wat een geluk toch dat je zo een magische handen hebt, Kannelijntje.”zei Loreliefje. Ondertussen zakten ook de andere kinderen langzaam naar beneden. Gerloef stond ook al met beide voeten op de grond en stapte naar het drietal toe. Hij zei: “Wat nu? Heeft het kleine Tommeloefje zich pijn gedaan? Wil hij misschien een potje gaan huilen bij zijn mammie?” Kannelijntje sprong op en zei: “Ik zou anders wel eens willen weten of jij het zo leuk zou vinden om te vallen en je handen te verbranden aan een graanstengel. Jij was anders ook niet de grote held toen je de lucht in ging.” Gerloef bromde: Nou en? Ik ga niet zitten janken. Tommeloef is een slaphanger. Een vingerknip en hij begint te grienen.” Nu kwam ook Yonie tussenbeide en zei tot Gerloef: “Alsof jij zo sterk bent! Volgens mij kan je niet eens winnen van een meisje.” “Zwijg jij of moet ik jou eens tegen de grond werken?” zei Gerloef. “Denk je dat ik bang voor je ben?” riep Yonie “Als je wil vechten kom maar op.” Yonie ging met gebalde vuisten voor hem staan. “Ik vecht niet tegen meisjes, ook al zien ze er uit als een jongen.”zei Gerloef “Wat! Neem dat terug!” riep Yonie uit. Ze greep nu Gerloef woedend bij zijn kraag. Yonie mocht er dan jongensachtig uit zien met haar korte kapsel en zich als een kwajongen gedragen, je mocht haar nooit een jongen noemen. Als je dat deed, ja dan werd ze heel boos. Kannelijntje kwam snel tussenbeide en sprak: “Laat Los Yonie. Meisjes vechten niet.” Yonie liet hem los en bromde: “Hij mag me geen jongen noemen. Ik ben verdorie een meisje!” “Ja, je bent een mooie jonge dame.”sprak Kannelijntje “Ik ben er zeker van dat Gerloef er ook zo over denkt. Is het niet, Gerloef?” Kannelijntje keek Gerloef vermanend aan. Gerloef sprak met tegenzin mompelend: “Sorry Yonie. Ik meende dat niet zo. Je bent een mooi meisje.” Ook al geloofde Yonie er niet veel van, ze aanvaardde toch zijn excuses.

Ondertussen was Tommeloef erbij komen staan. Hij wierp zijn muts op de grond voor de voeten van Gerloef en sprak: “Ik daag je uit.” Gerloef lachte en nam ook zijn muts af om die vervolgens aan de voeten van Tommeloef te werpen. “Ik neem de uitdaging aan. Zeg me maar waar en wanneer ik je in elkaar moet slaan.” Tommeloef sprak: “Niet om te vechten. Ik daag je uit tot een partijtje sparrenappelen.” De meisjes haalden opgelucht adem toen Tommeloef dat zei. Ze dachten eerst dat Tommeloef gek was geworden door hem uit te dagen voor een gevecht. “Sparrenappelen?”zei Gerloef verbaasd“Ben je misschien vergeten dat ik kampioen ben geworden in mijn leeftijdscategorie?” Tommeloef zei: “Ik ben ook kampioen geworden in mijn leeftijdscategorie. Volgend tornooi speel ik in jouw categorie.” “En jij denkt mij te kunnen verslaan?”zei Gerloef met een grijns op zijn gezicht “Goed, ik neem de uitdaging aan. Wat is de inzet?” Tommeloef zei: “Slaafje spelen. Als ik win, moet je de rest van de dag doen wat ik zeg. Als jij wint, zal ik naar jouw pijpen dansen.” Gerloef begon nu nog breder te grijnzen. Hij zag dat wel zitten, vooral omdat hij zich al zeker waande van de overwinning. Loreliefje porde Kannelijntje aan. Ze hoopte dat haar vriendinnetje een idee had. Kannelijntje kon hier echter niets aan veranderen. Als je iemand voor een duel uitdaagde en dit werd aanvaard dan kon je daar niet meer op terugkeren. En nu waren alle kinderen getuige van deze uitdaging.

Iedereen trok naar de andere kant nog steeds aan de noordkant, waar de walnotenboom stond. Hier was er een pleintje gemaakt met enkele bankjes waarop oudere mannetjes en vrouwtjes konden uitrusten. Op deze plek stond ook de sparrenappelenbaan. Dit was een strook waarop tien sparrenappels stonden elk in een kuiltje zodat ze niet omvielen. Ze stonden in een driehoeksvorm, vier appels op de achterste rij, drie appels daarvoor, twee appels op rij twee en helemaal vooraan één appel.









De bedoeling was om in zo weinig mogelijk worpen alle sparrenappels om te gooien. De spelers moesten op tien passen van de sparrenappels blijven. Dit was net de plek waar één van de wortels van de notenboom naar boven stak. Deze wortel deed dienst als lijn waar de spelers niet over mochten komen als ze hun worp deden. De spelers mochten dus een aanloop nemen, maar niet verder lopen dan de lijn anders was hun worp ongeldig en werd die worp als een nulscore aangerekend. De bedoeling was om alle sparrenappels om te gooien in zo weinig mogelijk worpen. Bij een gelijke stand werd er gekeken wie bij de eerste worp de meeste sparrenappels had omver gegooid. Was dat ook nog gelijk dan was het aan de scheidsrechter om te beslissen hoe de winnaar werd bepaald. De scheidsrechter kon vragen dat de spelers in een andere houding de bal wierpen, bijvoorbeeld vanuit stand, achterwaarts tussen de benen of plat liggend op de buik. Wie dan in één worp de meeste kegels omver kon gooien was de winnaar. Het was Noralief die werd verkozen tot scheidsrechter. Zij moest de scores bijhouden en erop toezien dat alles eerlijk verliep. Zij was zelf ook heel goed in sparrenappelen, de onbetwiste kampioen bij de meisjes. Ze was nogal gezet en niet meteen het mooiste meisje, maar wel aardig en doodeerlijk. Er werd geworpen met steentjes die een ronde vorm hadden zodat ze beter rolden over de grond. Ze werden gemakkelijkheidhalve ballen genoemd. Iedere speler had zo zijn of haar eigen bal.

Het was aan de uitdager om eerst te werpen. Heel geconcentreerd deed Tommeloef zijn eerste worp. En dat was meteen een hele goede. Hij gooide maar liefst zes sparrenappels om. Hij nam zijn tijd voor zijn tweede worp omdat Gerloef, maar bleef kwebbelen om hem uit concentratie te brengen. Noralief maande hem tenslotte aan om zijn mond te houden. Als hij dat niet deed, dan zou ze hem een strafbeurt gegeven. Dit betekende dat ze één worp met een nulscore bij zou tellen bij het aantal worpen dat Gerloef had gedaan. Gerloef hield eindelijk zijn mond en Tommeloef kon zijn tweede worp doen. De gevallen kegels werden van de baan gehaald voor er een volgende worp kon worden gedaan. Ook Tommeloefs tweede worp was een goede. Er gingen er drie tegen de vlakte. De laatste sparrenappel wankelde een beetje, maar bleef toch staan. Tommeloef vloekte eventjes, maar concentreerde zich al snel voor zijn derde worp. Die laatste sparrenappel moest nog omgegooid worden. Hoewel het misschien gemakkelijk leek om slechts één sparrenappel om te gooien was dat net niet zo. Je moest extra goed mikken. Je steentje kon soms vreemde bewegingen maken. Soms was de baan een beetje hobbelig waardoor het steentje van zijn lijn kon afwijken. Tommeloef mikte echter goed en ook die ene sparrenappel ging tegen de grond. Noralief riep de score: “Tommeloef, 3 worpen, 6 – 3 -1.”

Nu was Gerloef aan zet. Zelfverzekerd deed hij zijn eerste worp. Het was een goede, maar niet zo goed als de eerste van Tommeloef. Gerloef kreeg de helft van de sparrenappels (vijf dus) tegen de vlakte. Nadat de gevallen sparrenappels weer uit het veld waren weggenomen, deed hij zijn tweede worp. Het was een harde worp en alle overgebleven sparrenappels vielen op de grond tot groot ongeloof van het publiek. Na een korte stilte riep Noralief : “Gerloef, 2 worpen, 5-5. Gerloef is de winnaar.” Tommeloef moest niet eens op dit verdict wachten om te beseffen dat hij had verloren. Hij was op zijn knieën gevallen met zijn hoofd schuddend. Hij had nooit gedacht dat hij na zo een goede eerste worp nog kon verliezen. Gerloef had er allemaal geen begrip voor en ging naar hem toe. Hij sprak: “Ok slaaf nu moet je naar mij luisteren. Oh dit gaat leuk worden!” Zuchtend krabbelde Tommeloef overeind. Gerloef zei: “Oh, blijf maar op de grond slaaf. Je moet mij volgen op handen en voeten. Loreliefje keek naar Kannelijntje met een blik die vroeg “alsjeblieft doe iets”, maar het elfje keek al even moedeloos. Ook zij had hier geen antwoord op. Loreliefje liep naar Gerloef toe die al bijna was gaan zitten op de rug van Tommeloef om hem als rijdier te gebruiken.

“Gerloef stop!” riep Loreliefje. “Wat moet je?” sprak Gerloef. “Alsjeblieft, doe dit niet. Dit gaat Tommeloef veel verdriet doen en zijn ouders en al zijn vrienden…” Gerloef haalde zijn schouders op en zette zich neer op de rug van Tommeloef. “Daar had hij dan maar eerder aan moeten denken toen hij mij uitdaagde.”sprak Gerloef “Ik heb eerlijk gewonnen. Hup, lopen slaaf. Jij speelt voor wezel nu.” Nu was ook Kannelijntje erbij gekomen en kwam voor Gerloef staan. “Aan de kant Kannelijntje!” zei Gerloef “Jij gaat me deze keer niet op andere gedachten kunnen brengen.” Kannelijntje zei: “Ik heb een beter voorstel. Ik speel tegen jou sparrenappelen, maar we spelen het geblinddoekt. Als ik win, dan laat je Tommeloef gaan.” Gerloef leek nog niet helemaal overtuigd en vroeg: “En wat als ik win?” Kannelijntje zei: “Dan neem ik Tommeloef zijn plaats in.” Gerloef sprong meteen van de rug van Tommeloef en zei enthousiast: “Akkoord!” Tommeloef krabbelde meteen overeind en zei: “Neen, Kannelijntje dat mag je niet doen. Hij zal je zo vernederen. Je moet niet opdraaien voor mijn domheid.” Loreliefje hielp Tommeloef met opstaan en sprak: “Rustig maar, Kannelijntje weet wel wat ze doet. Ja toch, hé Kannelijntje?” Kannelijntje zei hier niets op en richtte zich tot Yonie. “Yonie wil jij mijn bal gaan halen?” Yonie keek Kannelijntje verbaasd aan. “Je bal halen?” sprak ze. “Je weet wel, die bal die daar dichtbij jouw huisje ligt. Je hebt er verschillende, maar ik wil de beste eruit.”zei Kannelijntje. “Oh die bal bedoel je!” zei Yonie ‘Ja, nu weet ik welke je bedoelt!” Yonie spoedde zich naar het bloemenveld.

Ondertussen werd de sparrenappelenbaan weer in orde gebracht. De sparrenappels werden weer recht gezet. Gerloef en Kannelijntje kregen allebei een blinddoek aangemeten. Deze moesten ze allebei op houden totdat ze allebei hun worp hadden gedaan. Zo konden ze niet zien hoe de ander wierp en die ook niet uit concentratie proberen brengen. Gerloef zou de eerste worp doen. Noralief stopte Gerloef zijn steen toe en hielp hem om plaats te nemen achter de boomwortel. Vanuit stand gooide hij zijn steen recht vooruit. Hij kon uiteraard niet mikken omdat hij niets zag door de blinddoek. Hij gooide er drie om. Noralief sprak: “Niet slecht, je hebt er drie omgegooid.” Ze vroeg aan enkele andere kinderen om de omgevallen sparrenappels weer recht te zetten. Dat deden ze ook. Kannelijntje begon nu zenuwachtig met haar handen te wringen. Dit was omdat Yonie nog steeds niet terug was. Zo gauw de sparrenappels weer recht stonden, was het haar beurt om te gooien. En als Yonie dan nog niet daar was met haar bal, moest ze met die van Gerloef gooien. Loreliefje had dit gezien en kneep haar vriendinnetje in de hand. Ze fluisterde: “Rustig maar, Yonie is er.”

Inderdaad Yonie kwam eindelijk aangevlogen en had een steentje in haar handen. Ze overhandigde die aan de scheidsrechter. Noralief bekeek de bal op een vreemde manier, maar stopte die dan toch in de handen van Kannelijntje. Ze hielp het elfje om plaats te nemen achter de boomwortel. Kannelijntje richtte de hand op waarin ze het steentje had vastgenomen. Ze gaf er een kus op het steentje en fluisterde: “Doe je best…” Met een sierlijke zwaai wierp ze het steentje weg. Met ontzetting keek iedereen hoe het steentje door de lucht bleef vliegen en de grond niet wilde raken. Nog meer verrast waren de kinderen toen ze zagen dat het steentje de sparrenappels haast een voor ging aantikken waardoor ze allemaal op de grond vielen. Toen de laatste sparrenappel op de grond lag, viel het steentje naar beneden achter één van de sparrenappels.

“Hoe is het mogelijk?” zei Noralief hoofdschuddend. “Hoeveel heeft ze er omgegooid?” zei Gerloef die al de hele tijd met ongeduld zat te wachten totdat Noralief iets zou zeggen. Omdat de scheidsrechter niets zei, deed hij zelf zijn blinddoek af om te kijken. Toen hij zag dat alle sparrenappels op de grond lagen, schudde hij het hoofd. Hij riep: “Maar dat kan toch niet! Hoe kan ze ze nu allemaal hebben omgegooid? Dat is toverij! Dat kan niet, iemand anders moet ze hebben omgeduwd!” Hij richtte zich tot Noralief hopende dat zij hem gelijk zou geven. Noralief zei: “Neen, hoor de andere kinderen zijn de hele tijd hier blijven staan. Er is niet vals gespeeld. Kannelijntje heeft eerlijk gewonnen.” Kannelijntje werd inmiddels van haar blinddoek bevrijd door Yonie. Meteen werd ze uitgebreid geknuffeld door Loreliefje. Het meisje was ongelooflijk blij dat haar vriendinnetje niet het slaafje moest gaan spelen van Gerloef. Gerloef was boos en riep: “Oh, wacht maar! Nu hebben jullie gewonnen, maar ik krijg jullie wel een volgende keer!” Gerloef griste zijn bal van de grond en droop kwaad af. Kannelijntje werd gefeliciteerd door alle andere kinderen die haar zeiden dat ze het geweldig vonden hoe ze die vervelende Gerloef een lesje had geleerd. Tommeloef zei: “Dank je wel, Kannelijntje. Dankzij jou hoef ik nu geen slaaf te gaan spelen. Ik zal volgende keer beter nadenken alvorens ik hem uitdaag, maar ik was zo boos op hem.” Kannelijntje zei: Dat is graag gedaan hoor. Ik had het nooit gekund zonder de hulp van Yonie en de magische bal.”

“Magische bal?” zeiden Loreliefje en Tommeloef tegelijkertijd. Yonie lachte en riep: “Riko, kom eens hier!” Vanachter de omgevallen sparrenappels kwam het balletje nu opgestegen en vloog naar de verbaasde kinderen toe. Het landde op de hand van Yonie. “Je mag ontrollen, lieverd.” zei Yonie. Het balletje ontrolde zich. De kinderen konden nu zien dat het hele kleine witte pootjes had, een grijsbruine huid en twee kleine voelsprietjes vooraan.” “Oh, het is een pissebedje.”zei Loreliefje “Dat is slim zeg!” Loreliefje aaide het beestje over het lijfje. Het beestje liet zich dit welgevallen. Tommeloef zei: “Maar hoe heb je dat beestje laten vliegen? Pissebedjes kunnen toch niet vliegen of wel?” Yonie lachte: “Je mag nooit de kracht van elfjesstof onderschatten!” Riko ging weer vliegen en landde op de hand van Loreliefje. Hij had er al snel een nieuw vriendinnetje bij. “Eigenlijk hebben we wel een beetje vals gespeeld.”zei Kannelijntje en ze keek verontschuldigend naar Noralief. Noralief zei: “Ach, ik wil het wel door de vingers zien hoor. Ik vond dat Gerloef sowieso een lesje had verdiend. Heel slim gedaan zeg. Maar doe dit alsjeblieft niet op het tornooi.” De kinderen lachten hier allemaal hartelijk om. Daarna speelden ze nog spelletjes totdat ze moe werden en met een goed gevoel weer naar huis konden. Het was een mooie dag geweest.

Ja, dit waren dus echte vrienden die steeds voor elkaar opkwamen. De elfjes aarzelden niet om hier zelfs hulp van dieren voor in te roepen. Elfjes deden immers veel voor dieren en de dieren hielpen hen ook in ruil daarvoor. Ook Loreliefje zou op een dag merken hoe belangrijk de dieren wel konden zijn. Maar dat verhaal lieve lezers is voor een andere keer.

Games in Loefjesland

A little story about games played in Loefjesland...

It was a sunny day in Loefjesland. The kids were happy because there was no school. It was one of those days to play games outside with your friends. Kannelijntje, Loreliefje and Yonie were all there. Because there were too many children to play hide and seek, and there was not enough space to play tag, they opted to play skipper. Maybe you know how the game is played? It goes as follows: one kid is the skipper standing in the middle between two borders which is the sea. The other children are the boats who must try to cross the sea but they have to stick to the rules that the skipper lays upon them. When the skipper thinks a person does not follow his rules he can tag that person. The tagged person becomes skipper from the next crossing and the skipper becomes a boat. Afterwards the game is repeated just as long as anyone wanted to play the game.

The children created two borders. One border was near an apple tree and the other one near the field with crops which formed a waving sea of gold, green and silver (because of the cotton balls). The skipper was between those borders (into the sea), and was not allowed to cross them could only tag the boats that were in the sea. The skipper had to give the boats a chance to execute the mission he gave them. He could for example say they had to pretend to be a kind of animal of an object. He could ask them to do some kind of action like jumping, crawling, rolling etc. It was not always doing a task. Sometimes it was something that you did or didn’t have. The skipper could say that someone wearing a piece of clothing of a certain colour was or was not allowed to cross. The children had decided that crossing the sea from the apple tree to the crops meant doing an action. And the other way around meant something they had or had not. The children were playing the game for a while and sang a song before each crossing.

The skipper was Gerloef at the moment who let himself pretty voluntarily by Kannelijntje. The children had to go from the tree to the crops so that meant “do something”. Gerloef spoke: “You have to pretend to be a worm.” This caused for a gloomy face with many children especially the girls wearing a pretty dress. “Oh no, my pretty flower dress will get tears if I have to crawl over the ground.” Loreliefje said: “That’s not too bad. We can repair that. Our mothers can help us with that too. Come, let’s do it together!” Gerloef had to laugh when all children were crawling on their bellies and elbows over the ground. He kept an eye especially on Kannelijntje and Loreliefje. Yonie on the other hand went down on her knees and started to do somersaults. Of course this was totally wrong, but Gerloef was not looking at her. He kept looking at how Kannelijntje and Loreliefje were performing. He laughed even more and said: “Come on girls. Shakes those bums! When they reached the other side, Kannelijntje grumbled: “He really does this on purpose! Look how dirty my dress is now!” Loreliefje also tried to wipe the dirt from her own dress en said: “Well you’re not the only one. You do know he always tried to watch us.” Kannelijntje spoke: “And especially me! What will be next? Everyone who has wings cannot pass, right?” Gerloef had heard this and said: “That’s not a bad idea, Kannelijntje. But I will play if fair. Only the ones having butterfly wings may not pass.” Kannelijntje grumbled once more: “Haha very funny! I am the only one with butterfly wings.” That was right because Yonie was the only other fairy and she had wings like the ones from a bat.

Yonie said to Kannelijntje laughing: “Maybe we should swap wings?” Kannelijntje sighed: “Maybe you better do something to distract him instead of trying to be funny.” Yonie reacted fiercely saying: “Well I did try distracting him before but apparently he does not want to catch me. But don’t panic, I have an idea to outsmart him. You just stay here.” Meanwhile the other children started to cross. Loreliefje stood still hesitatingly. She wanted to help her friend, but didn’t know how. Gerloef was grinning at Kannelijntje while children were passing him. Yonie went to Loreliefje and whispered her something in her ear. Loreliefje crossed a bit later too. Gerloef didn’t glance at Loreliefjeand kept looking at Kannelijntje who was still standing behind the border together with Yonie. “You won’t escape me this time, Kannelijntje!” Gerloef said teasingly “I will count to five and than you have to come out.” Yonie whispered to Kannelijntje that she needed to stay behind her. Gerloef meanwhile had started counting. At the count of three, Yonie nudged Kannelijntje to go out. Kannelijntje placed a hand on the shoulder of Yonie and crossed the border staying behind Yonie.

Yonie halted when she was right in front of Gerloef and looked at him with a challenging look on her face. Kannelijntje made herself smaller hoping that Gerloef would not pay attention to her. Gerloef spoke angrily: “Go away Yonie! You are not allowed to form an obstacle!” Yonie laughed and spoke: “An obstacle that is in your way, you have to push it down.” “Push it down?” Gerloef said not understanding. “Yes, like this!” Yonie said and pushed him hard. Gerloef was a big boy who was not easy to bring out of balance. However Gerloef had not noticed that Tommelief was sitting behind him enrolled like a hedgehog. Gerloef stumbled and fell backwards on the ground. Quickly Yonie and Kannelijntje ran over to the other side. Loreliefje quickly returned to the sea helping Tommeloef on his feet again. After that they both helped Gerloef getting up. Gerloef was cursing loudly. “You are not hurt, are you?” Loreliefje spoke suppressing a laugh. “No!” Gerloef grumbled “Oh, just you wait. I will teach you all a lesson!” Yonie shouted at him: “Falling is good for your health, Gerloef! It makes you big and strong!” Kannelijntje didn’t say anything. She was not laughing like the other kids were. She was scared that Gerloef would pick even more on her now. Gerloef spoke: “Everyone who cannot fly may not pass! If you really want to cross, you have to fly for real!” The children were surprised. He should have been angry at the two fairies but he aimed his arrows at the other children. Yonie spoke to the other children: “Don’t panic, I have an idea.” Kannelijntje spoke: “Please Yonie, don’t say we are going to make him fall again. He is already very angry at us.” Yonie spoke: “No we will grab him and take him with us into the sky. That way he cannot touch the others.” Kannelijntje smiled and said: “I even have a better plan.” She ran towards the buttercups which were growing under the apple tree and gathered two. She gave one buttercup to Yonie who understood immediately what Kannelijntje wanted to do. Yonie spoke to the others: “Who is willing to fly?” No one said no to that.

Yonie and Kanneliijntje went up and started flying above the other kids. They got pollen from the flowers and rubbed them between their hands. It fell down on the children as fairy dust, looking like little golden stars. From the moment the dust touched their heads they went up slowly. By moving their hands and feet they were swimming through the air. It was as of they were flying without wings. Everyone loved this, except for Gerloef who was scolding at the others what a bunch of sharpers they were. Kannelijntje went flying right above him and dropped the last fairy dust on him. It just touched his head and up he went into the air. He shrieked and started crying for help loudly. When he was at the same height of Kannelijntje, he grabbed her. Kannelijntje: “Gerloef why are you holding me so tightly? You are not afraid are you?” Gerloef stuttered: “Afraid? I am not afraid. Well, maybe a tiny little bit. I can’t fall, can I?” Kannelijntje had to laugh again. Such a tough guy who was scared to fall. Otherwise he always had such a big mouth. “Sorry, that you were pushed to the ground.” spoke Kannelijntje “I really didn’t know that Yonie was going to do that.” I knew you would not do such a thing.” he said to her in a flattering voice “You are too sweet for that” Kannelijntje asked: “You really aren’t hurt?” Gerloef said: “No, or yes now that you mention it… I feel a bit pain in my back. Can you maybe rub my back a bit? You have such fine soft hands.” Kannelijntje went flying behind him and massaged his back. Gerloef visibly enjoyed this and gave directions all the time like ‘a bit lower or higher, a bit more to the left or to the right’. He spoke: “Now that you are busy, maybe you can massage my neck a bit too? It feels a bit stiff.” Kannelijntje sighed. She wished she never asked if he was hurt.

Yonie had also noticed that Gerloef was taking a bit too much advantage of the kindness of Kannelijntje and decided to intervene. She gestured that Kannelijntje needed to step aside, which Kannelijntje did. Gerloef didn’t notice that Yonie had taken the place of Kannelijntje. Yonie started to massage the back of Gerloef but she did it a bit harder. It didn’t take long before Gerloef reacted: “Not that rough, Kannelijntje. You did it so much better before.” Yonie spoke: “I will let you laugh a bit.” Immediately Yonie started to tickle Gerloef under his arms. Gerloef started to laugh hard: “Hahaha! Don’t do that! I can’t stand tickling!”

Want to know more? Just ask me :)

Kannelijntje in de klas (Nederlandse versie)

Een kort stukje over Kannelijntje en Loreliefje in de klas, dit gaat vooraf aan hun avontuur in het bloemenveld:

Het was vandaag een zonnige dag in Loefjesland. Jammer genoeg ontsloeg dat de kinderen niet om naar school te moeten gaan. Gelukkig werd er bij mooi weer buiten les gegeven. De schoolbankjes stonden dan buiten en niet in dat soms wel muffe klaslokaal. Aan ieder tafeltje zaten dan twee leerlingen elk op een krukje. Voor hen lag dan een schriftje waarin ze notities namen met behulp van dunne kooltjes (verbrande stukjes hout). In de school onderscheidden we drie leeftijdsgroepen die niet allemaal op hetzelfde moment les hadden. Er was de eerste leeftijdscategorie voor kinderen van zeven tot negen jaar, de tweede categorie van tien tot twaalf jaar en de derde en laatste categorie voor dertien tot vijftien jaar. Kannelijntje en Loreliefje zaten in de tweede klas. Omdat ze de beste vriendinnetjes waren, zaten ze natuurlijk naast elkaar. Meestal letten ze wel goed op, maar er waren zo van die dagen dat ze er echt geen zin in hadden. Vandaag was zo een dag en dat had vooral te maken met juffrouw Zoralief die haar lessen altijd zo saai maakte. Loreliefje was dan maar wat bloempjes beginnen tekenen in haar schriftje. Kannelijntje was zoals ze wel vaker deed beginnen wegdromen.

Kannelijntje keek naar boven naar die mooie blauwe lucht. Om de zoveel tijd zag ze vogels vrolijk fluitend heen en weer vliegen. Er waren merels, mussen, raven, eksters, kraaien, spreeuwen en nog veel meer. Dankzij haar mama herkende ze elke vogel, elk insect, elke struik, boom, plant en bloem. Alles wat ze moest weten over de natuur, kende ze door haar moeder. Haar moeder leek er haast alles over te weten. Ze was dan ook heel haar leven al een elfje. Ondanks dit moest Kannelijntje toch nog steeds les volgen over de natuur. Kannelijntje was wel blij dat ze buiten zaten. Als ze binnen zaten, was het al veel moeilijker om weg te dromen. Nu dat de zon lekker scheen, kon ze tenminste genieten van het kijken en luisteren naar vogels en insecten. Vooral het gezoem van de bijtjes klonk haar als muziek in de oren.

Haar aandacht ging echter meer uit naar de vogeltjes. Ze had voortdurend twee duifjes in het oog. Ze zag hen voortdurend takjes en gedroogd gras af en aan brengen. Dit was overduidelijk een verliefd koppeltje dat samen een nestje zou gaan bouwen. Als twee duifjes verliefd werden op elkaar werd dat tortelen genoemd. Daarom dat men wel eens sprak van tortelduifjes wanneer een verliefd Loefje en Liefje hand in hand gingen en elkaar lieve kusjes gaven. Het mooie was dat Kannelijntje één van die verliefde duifjes kende. Het mannetje heette Ferdi en kwam haar haast iedere ochtend met zijn vrolijke gefluit wekken. Toen hij nog een klein duifje was, was hij uit het nest gevallen. Hierdoor had hij één van zijn pootjes gebroken. Zijn ouders konden helaas niets meer voor hem doen. Kannelijntjes mama, Priscilla, had echter zijn gejammer gehoord en hem met zich mee naar huis genomen. Daar verzorgde ze zijn gewonde poot en voedde hem. Kannelijntje hielp haar mama daarbij en heeft op die manier veel geleerd over vogels. Kannelijntje had hem ook de naam Ferdi gegeven. Dankzij hem kon Kannelijntje ook het roekoe-geluid dat een duif kan maken perfect nabootsen.

Dankzij hun goede zorgen, groeide hij snel. Zijn ouders waren echter alweer verhuisd, waardoor ze Ferdi niet naar zijn echte ouders terug konden sturen. Het probleem was dat het tijd was voor Ferdi om te leren vliegen. Eens als hij volgroeid was, zou hij te zwaar zijn om het nog te kunnen leren. Priscilla had al een paar keer geprobeerd om hem het vliegen bij te brengen. Omdat Priscilla echter geen dierenelfje was, kon ze hem blijkbaar niet voldoende vertrouwen geven. Gelukkig kwamen Tiluca en Dendrona op bezoek. Tiluca, die een dierenelfje was, had zich toen over Ferdi ontfermd wat betreft de vlieglessen. Het had heel wat moeite gekost, maar ze slaagde er toch in om Ferdi te leren vliegen. Tiluca had ook enorm veel geduld en bleef altijd positief. Kannelijntje mocht haar daarom ook bijzonder graag. Dankzij Tiluca kon Ferdi nu vliegen als de beste. Tot op de dag van vandaag was hij de elfjes daarvoor nog erg dankbaar en dat liet hij blijken door Kannelijntje en haar familie ’s ochtends met een vrolijk roekoe roekoe te wekken.

Ferdi nam Kannelijntje en Loreliefje wel eens mee op zijn rug om hen de omgeving te laten zien zo van hoog in de lucht. Loreliefjes moeder wilde niet dat haar dochter dat deed omdat ze bang was dat ze eraf zou vallen. Maar als Kannelijntje er bij was, was er geen gevaar. Kannelijntje hield haar vriendinnetje immers goed vast en had ook nog haar vleugeltjes om Loreliefje desnoods achterna te duiken. Ferdi had hier vandaag geen tijd voor. Hij had immers in Herlinde een vrouwtje gevonden. Als ze nu een nestje aan het bouwen waren, wilde dat zeggen dat Herlinde binnenkort eitjes zou gaan leggen. Het was een vreemde gedachte dat de speelse Ferdi vader zou gaan worden. Kannelijntje twijfelde er echter geen moment aan dat hij een zorgzame en liefhebbende vader zou zijn. Nu bezorgde hij haar alvast een welkome afleiding. Als de eitjes eens zouden gelegd zijn, zou hij dat zeker aan Kannelijntje en Loreliefje willen laten zien.

Kannelijntje werd uit haar dagdroom gehaald door een harde bonk op haar houten tafeltje. Kannelijntje was zodanig geschrokken dat ze haast van haar krukje was gevallen. Ook Loreliefje was zo geschrokken dat ze een flinke streep trok door haar keurig getekende bloempje. Normaal gezien waarschuwden ze elkaar wel als de juf eraan kwam, maar deze keer waren ze allebei niet op aan het letten. “Kannelijntje, is het mooi daarboven?” sprak de juf op geïrriteerde toon “Weet je wel waarover ik aan het spreken was?” Ze keek Kannelijntje aan met een strenge blik. Zoralief was jong en mooi, men dacht een jaar of twintig. Ze had donkerbruin gekrulde haren en een getaande huid. Kannelijntje zag haar wel vaker op warme dagen in de zon liggen. Een gebruinde huid was mooi, maar het was ook niet gezond om te lang in de zon te liggen. Ze was groot en slank. Wat een verschil was ze toch met haar iets oudere zus Doralief die ook les gaf. Doralief had rood haar, was klein en mollig. Haar huid was meer roze en ze had altijd blozende wangen. Ze was echter aardig en lachte altijd. Zij nam de kinderen tenminste eens mee de natuur in, lekker stappen en rondkijken. Bij Zoralief bleven ze altijd saai aan hun tafeltjes zitten. Geen wonder dat Kannelijntje en Loreliefje tijdens haar les vaak gingen dagdromen.

Lachen leek Zoralief ook niet te kunnen, enkel wanneer er mooie mannen in de buurt waren. Dan kon ze plots wel haar witte tanden bloot lachen. Volgens Kannelijntje had ze al veel liefjes gehad. Maar omdat ze zo een saaie trut was, bleven die jongens toch niet bij haar. Wat een verschil met haar zus die getrouwd was met Fransloef. Hij was lang en knap, maar wel helemaal weg van zijn vrouwtje. Doralief was trouwens zwanger. Dat was ook de reden waarom de kinderen nu meer les kregen van Zoralief. En jammer genoeg was Kannelijntje weer eens het slachtoffer van haar boosheid. Antwoorden op haar vraag kon Kannelijntje niet, want het meisje had totaal niet opgelet. Kannelijntje keek vertwijfeld naar Loreliefje hopende dat zij haar uit de nood kon helpen. Zoralief stak haar vinger uit naar Loreliefje en sprak: “En jij gaat haar deze keer niet voorzeggen!” Als Loreliefje al iets wilde zeggen, dan werd ze nu compleet stil. Ze liet haar hoofdje hangen. “Stomme trut!” dacht Kannelijntje van Zoralief. Loreliefje had het al niet gemakkelijk met studeren. Maar dacht je dat Zoralief haar daarom meer aandacht zou geven? Neen hoor, ze was meer bezig met er mooi uit te zien.

De juf richtte zich weer tot Kannelijntje en blafte: “Nou?” Kannelijntje moest haar het antwoord schuldig blijven. Ze haalde haar schouders op en sprak: “Ik weet het niet, juf!” Zoralief schudde haar hoofd en prevelde iets wat leek op: “Altijd hetzelfde met dat elfenwicht!” Toen sprak ze duidelijker: “Ik had het over spinnenwebben die talrijk aanwezig zijn nu het zomer is!” Kannelijntje huiverde. Het leek wel alsof de juf wist dat Kannelijntje nog niet zo lang geleden een enge droom had over een spin. Kannelijntje had gedroomd dat ze vast zat in een spinnenweb en de spin haar bijna te pakken had. “Je weet toch hoe nuttig spinnen zijn?” ging Zoralief verder. Kannelijntje schudde haar hoofd en sprak: “Spinnen zijn eng en vangen insecten in hun web. Maar ze vangen ook nuttige insecten zoals bijen en vlinders!” “Dat is zo, maar zo is de natuur!” zei Zoralief “Maar ze helpen ons af van vervelende insecten zoals muggen en vliegen!” “Ieder insect heeft zijn nut!” riep Kannelijntje uit “Ook vliegen zijn heel nuttig. Wist u dat vliegen afval opruimen?”

“Wie heeft je dat nu weer wijsgemaakt? Je mama zeker?” sprak de juf smalend. “Neen, ik heb het zelf eens aan een vlieg gevraagd.”sprak Kannelijntje “Ze zat op dat moment op een uitwerpsel en ik vroeg haar waarom ze dat deed. Ze vertelde me dat er in uitwerpselen voor haar veel voedzame stoffen zaten. Hierdoor hielp ze met de opruiming ervan en ook van ander afval!” De juf trok een vies gezicht alsof ze dacht Kannelijntje die strontvlieg was. “Bah, wat ben je toch onsmakelijk!” zei juf Zoralief “Zulke vieze beesten moeten dood!” Nauwelijks had ze dat gezegd of er viel iets uit de lucht, recht op haar muts. Het drupte naar beneden. Kannelijntje zag dat het wit en vloeibaar was. Toen de juf dat goedje op haar neus voelde, wreef ze met haar hand erover. Ze keek naar de melkachtige vloeistof op haar hand en zei: “Ew, wat is dat!”

Kannelijntje keek in de lucht en zag dat Ferdi boven hen cirkelde. Kannelijntje wist meteen dat hij het was die iets had laten vallen. Ze moest lachen, want ze besefte maar al te goed wat hij had laten vallen. Het was alsof hij die domme juf ook een lesje wilde leren. Kannelijntje hield echter haar hand voor haar mond om die lach te onderdrukken. De juf keek omhoog en merkte Ferdi ook op. Toen ze besefte wat het witte spul was, reageerde ze vol afschuw. “Bah wat vies!” zei ze zoekend naar een zakdoekje in een van de zakken van haar rok. “Ach juf, duivenkak is heel voedzaam!” zei Kannelijntje en ze kon haar lach niet langer onderdrukken. “Maar geen nood, juf! Straks komen de vliegjes het wel opeten!” Nu proestte ook Loreliefje het uit. Haar gegiechel werkte aanstekelijk voor hun klasgenootjes. Er was dus maar één persoon die het niet grappig vond en dat was de juf. Dit was ergens wel te begrijpen, want zij was het slachtoffer van de situatie en werd uitgelachen. Maar van een zuurpruim als zij kon je ook moeilijk anders verwachten. Haar zus zou hier wel mee hebben kunnen lachen. De kans was echter klein dat Ferdi iets zou laten vallen op een aardige juf zoals Doralief.

Net als juf Zoralief leek te gaan ontploffen van woede, ging de bel. Het was Kannelijntjes broer, Maxime die een systeem had gemaakt met een zandloper. Eens als het laatste korreltje was gevallen, werd er een mechanisme in werking gezet waarbij twee houten mannetjes met een hamertje om de beurt op een klok gingen slaan. Dat betekende meteen het einde van de les. Alle kinderen pakten snel hun spulletjes bij elkaar en stopten die in hun tasje. Daarna haastten ze zich naar huis. Kannelijntje en Loreliefje keken elkaar met een glimlach aan. “Gered door de bel.” hadden ze wellicht op dit moment gedacht. Ze waren niet enkel blij dat ze naar huis mochten, maar ook omdat er voor hun een leuke namiddag op het programma stond. Hun ouders hadden hen immers de toelating gegeven om een tochtje te maken naar het bloemenveld.

Kannelijntje in class (English version)

This is the intro to the story of Kannelijntje and Loreliefje visiting the flower field. It is not checked for spelling errors:

It was a sunny day in Loefjesland. Unfortunately that didn’t dismiss the children from having to go to school. But since the sun was shining the desks of the pupils were put outside. The pupils sat there two by two at each desk on a stool for their own. Kannelijntje and Loreliefje as best friends were sitting next to each other and both dreaming away.

Kannelijntje looked up to the beautiful blue sky. Every now and than she saw birds happily chanting flying back and forth. Thanks to her mother she recognized every bird, each insect, every bush, tree, plant and flower. Everything she needed to know about nature she knew because of her mother. Her mother seemed to know everything about it. Despite Kannelijntje knowing so much about nature and being a fairy, she still needed to take classes about nature. She was glad they were sitting outside as that gave her a chance to dream away easier. Here she could enjoy looking at the birds and the insects. Especially the humming of the bees sounded as music to her ears.

Her attention particularly went to the birds. She was constantly watching two pigeons which were flying back and forth with twigs and dried grass. Clearly they formed a couple that was building a nest together. When two pigeons fell in love with each other it was called turtling. That’s why a Loefje and Liefje being in love and giving each other sweet kisses, were called turtledoves. The nice thing about it was that Kannelijntje knew one of the pigeons. It was the male whose name was Ferdi. He came to wake up Kannelijntje every morning with his singing. When Ferdi was still a small pigeon he had fallen from its nest breaking one of his legs in the process. Ferdi’s parents couldn’t do anything for him any more. Priscilla heard him weeping though and took him with her. At home she took care of him and fed him. Kannelijntje aided her mother there and learned a lot about birds that way. Kannelijntje named him Ferdi. Thanks to Ferdi she could imitate the ruku sound that pigeons make perfectly. Thanks to their good care, Ferdi grew rapidly. His parents moved though so they couldn’t send him back to them. The problem was that Ferdi had to be taught to fly. Once he was fully grown he would be to heavy to learn it. Priscilla tried a few times to learn him to fly. But since Priscilla was not an animal fairy she couldn’t give him the confidence he needed. Fortunately Dendrona and Tiluca came on a visit right in time. Tiluca, being an animal fairy took care of Ferdi considering flight lessons. It took a lot of effort but she succeeded in learning Ferdi to fly. Thanks to her Ferdi could fly very well now. Until this day he was grateful to the fairies for this and he showed this by waking up Kannelijntje and her family each morning.

Ferdi took Kanellijntje and Loreliefje with him on his back to show them around. So high up in the sky the world looked wonderful. Loreliefje’s mother wasn’t so keen on her daughter doing that as she was scared that her daughter would fall of. But she nevertheless tolerated it when Kannelijntje was there. Kannelijntje held on to her friend well and could dive after her if she was to fall. Kannelijntje did have her wings too. Ferdi didn’t have time for this now. He had found himself a partner, named Herlinde. If they were building a nest now this meant that Herlinde would be laying eggs soon. It was a strange thought for Kannelijntje that the always playful Ferdi would become a father. Kannelijntje didn’t doubt however that Ferdi would be a loving and considerate parent for his children. Now he did give Kannelijntje a welcome distraction. Once the eggs were laid, Ferdi would definitely want to show these to Kannelijntje and Loreliefje.

Kannelijntje got out of her daydream by a hard smack on her wooden desk. Kannelijntje shrieked so hard that she almost fell of her stool. Loreliefje also shrieked and ended up spoiling the nicely flower drawing she was trying to make. Normally they warned each other when the teacher was coming for them, but this time neither had been paying attention. “Kannelijntje, is it nice up there?” the teacher spoke annoyed. “Do you know what I was talking about?” She looked at Kannelijntje rigidly. Zoralief was young and pretty, let’s say 20 years of age. She had dark brown curly hair and a tanned skin. Kanenlijntje saw her often sunbathing on warm days. A tanned skin was pretty but it was not so healthy to lay in the sun for too long. She was tall and slender too. What a difference with her older sister Doralief who was also teaching. Doralief had red hair, was small and chubby. Her skin was more pink and she always had rosy cheeks. She was very nice and always smiling. She took the kids outside into nature, walking and watching around, great fun. With Zoralief they always had to stay at their desks, so boring it was. No wonder Loreliefje and Kannelijntje often started dreaming way during Zoralief’s classes. Zoralief was unable to smile too, only when there were good looking men around. Than she could show her white teeth. Kannelijntje thought Zoralief had had a lot of lovers . But because she was such a boring bitch, the guys left her soon. It was incredible how different Zoralief was with Doralief. Doralief was married to Fransloef. Fransloef was tall and handsome and loved his little wife dearly. Doralief was pregnant too. That was the reason Zoralief had to teach much more than her sister at the moment. And unfortunately Kannelijntje was again victim of Zoralief’s anger. Kannelijntje couldn’t give an answer on the teacher’s question, because the girl didn’t pay attention at all. Kannelijntje looked at Loreliefje hoping that her friend could help her out here. Zoralief pulled a finger towards Loreliefje and spoke: “And you are not going to foretell her this time!” Loreliefje was probably not being able to foretell her friend but now she had become totally silent out of fear of the teacher. “Stupid bitch!” Kannelijnje was thinking of Zoralief. Loreliefje was already having a hard time with studying. But do you think the teacher would spend some more time helping out Loreliefje? No Zoralief was too busy too look godo for the boys. Fortunately Kannelijntje was there to help Loreliefje with studying.

The teacher looked again at Kannelijntje and barked: “Kannelijntje couldn’t answer her. She shrugged and said: “I don’t know Ms Zoralief.” Zoralief shook her head and whispered something that sounded like: “It’s always the same with that fairy girl” Then she spoke clearly: “I was talking about spider webs which are everywhere now that the summer has come!” Kannelijntje shivered. It seemed like the teacher knew that Kannelijntje had been having a scary dream about a spider. Kannelijntje had been dreaming she got stuck into a spider’s web and the spider almost got her. “You know how useful spiders can be, don’t you?” Zoralief continued. Kannelijntje shook her head and spoke: “Spiders are scary and also catch insects in their webs. They even catch useful insects such as butterflies and bees.” Zoralief said: “That is true but they also help us to get rid of annoying insects such as flies and mosquitoes!” “Every insects is useful!” Kanenlijntje shouted “Even flies are. Didn’t you know flies discard garbage?”

“Who has been making you believe this? Your mum, didn’t she?” spoke the teacher in a denigrating way. “No, I did ask a fly once myself.”Kannelijntje spoke “She was sitting on an excrement and I was asking why she did that. She told me that in excrements were many nutritious ingredients. That’s how she contributes to discarding it and other dirt too.” The teacher gave Kannelijntje a disgusted face as if she thought Kannelijntje was that shitty fly. “Ew you are so disgusting!” the teacher spoke “Those dirty animals need to die!” She had barely said that or something fell down on her hat. It was dripping down. Kannelijntje saw it was a white and liquid. When the teacher felt the substance on her nose, she rubbed over her nose with her hand. She looked at the milky liquid and said: “Ew, what’s that?”

Kannelijntje looked up and saw that Ferdi was circling above them. Kannelijntje knew immediately that it was him who had been dropping something. She had to laugh, as she realized very well what he had dropped. It was as if he wanted to teach that dumb teacher a lesson too. Kannelijntje put her hand on her mouth to hold back a laugh. The teacher looked up and noticed Ferdi too. When she realized what it was she reacted disgusted: “Ew so disgusting!” She was searching for a handkerchief in the pockets of her skirt. “Kannelijntje spoke not being able to suppress a laugh: Oh don’t panic, Ms Zoralief pigeon’s shit is very nutritious. In a bit the flies will eat it!” Loreliefje busted into laughter too. This caused a whol revolution as all the pupils started laughing now. There was only person not laughing and that was Ms Zoralief. This was understandable as she was the victim of this situation and was being laughed at. But from a sour puss you couldn’t expect anything else. Her sister would have laughed with that. The chance was non existing though that Ferdi would drop something on a nice teacher like Doralief.

Just when Ms Zoralief seemed going to explode in anger, the bell went. It was Kannelijntje’s brother, Maxime who made a system with a hourglass. Once the last piece of sand had dropped, a mechanism started which triggered two wooden figures with a hammer knocking a bell alternating. This meant the end of school. All kids quickly took tehir stuff and put those in their bags. Than they all hurried home. Kanenlijntje and Loreliefje looked at each other with a big smile and were both thinking: “Saved by the bell!”. They were happy not only because they could go home, but because they could spend some time together into the flower field. Their parents gave them permission to make a trip through the flower field in the afternoon.